Νόμιμα και παράνομα ιατρεία

Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας.
28 Νοεμβρίου 2005 (ΦEK A/287) NOMOΣ ΥΠ’ΑΡΙΘ. 3418 "Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας."

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄
ΓΕΝΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΑΣΚΗΣΗΣ
ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ

Άρθρο 7
Τόπος άσκησης του ιατρικού επαγγέλματος.

1. Ο ιατρός ασκεί τα καθήκοντά του στην περιφέρεια του ιατρικού συλλόγου στον οποίο έχει εγγραφεί και στη διεύθυνση που έχει δηλώσει. Απαγορεύεται στον ιατρό να διατηρεί περισσότερα του ενός ιατρεία ή εργαστήρια είτε ατομικά είτε σε συνεργασία με άλλον συνάδελφό του ή με τη μορφή ιατρικής εταιρείας.

Συνεπως οσοι γιατροι διατηρουν ιατρειο στην Αθηνα ή στον Πειραια και παραλληλα κανουν αρπαχτες με δευτερο ιατρειο στη Σαλαμινα ή σε αλλα νησια (συνηθως αιγινα, πορο ,υδρα, σπετσες), σαν τους τραγουδιστες σε επαρχιακα κεντρα, ειναι παρανομοι και πρεπει να διωκονται απο τη Νομαρχια και τον Ιατρικο Συλλογο.

Καθε νομιμο ιατρειο που επισκεπτομαστε πρεπει να εχει στην εισοδο πινακιδα που να αναγραφει << ΝΟΜΙΜΟ ΙΑΤΡΕΙΟ>> ή << ΝΟΜΙΜΟ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΕΙΟ>> και να φερει τη σφραγιδα του οικειου Ιατρικου Συλλογου.

Επισης ο χρηματισμος των ιατρων του ΕΣΥ (φακελακι) ειναι παρανομος, και παρανομει εκτος αυτου που το παιρνει και αυτος που το δινει, γιατι μαυτο τον τροπο κλεβουν και οι δυο την εφορια και το κρατος για ιδιον οφελος ( ο γιατρος αυξανει το εισοδημα του παρανομα και ο ασθενης γλιτωνει τα εξοδα που θα εκανε σε ιδιωτικο νοσοκομειο καταλαμβανοντας ομως τη θεση στο δημοσιο νοσοκομειο απο καποιον που την εχει απολυτη αναγκη και δεν εχει την οικονομικη δυνατοτητα ή την ασφαλιση για να παει σε ιδιωτικο νοσοκομειο ουτε χρηματα για φακελακι για να παει σε δημοσιο).

Καποτε πρεπει να εφαρμοστουν οι νομοι, ειναι απαραδεκτο να μιλαμε για μετρα για την οικονομια και να αναφερομαστε μονο στους μισθωτους και στους ελευθερους επαγγελματιες που κανουν φορολογικη δηλωση, οταν το 50 % της ελληνικης οικονομιας αφορα σε μαυρη εργασια και μαυρη οικονομια, που ουτε φορολογειται, ουτε πανω της μπορεις να εφαρμοσεις καποιο μετρο για εξοικονομηση πορων. Γι αυτο οποιαδηποτε συγκριση με μετρα που παρθηκαν σε αλλες χωρες (ιρλανδια, ισλανδια κτλ) ειναι απλως γελοιοτητα.

Ο άνθρωπος πάνω από το αυτοκίνητο.

Δυο ενδιαφερουσες προτασεις για τη σημερινη ημερα :

1

Σαν άνθρωποι που επανειλημμένα βρεθήκαμε αντιμέτωποι με το πρόβλημα των τροχαίων συγκρούσεων, όχι σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά με άμεση σωματική και ψυχική επαφή, συμπαραστάτες στην συνήθως άνιση μάχη που δίνουν τα θύματα, έχοντας γνωρίσει από κοντά τον πόνο και τις αβάσταχτες επιπτώσεις που ακόμα και μια μικρή σύγκρουση προκαλεί σε ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων, δεν μπορούμε να παρατηρούμε απαθείς την αδυναμία επίτευξης των στόχων που κατά καιρούς τίθενται τόσο από την ΕΕ όσο και από τη χώρα μας, ειδικότερα σε σχέση με την μείωση του αριθμού των τροχαίων και των θυμάτων τους.

Αν με ένα γενικό τρόπο η αχαλίνωτη πριμοδότηση του ΙΧ, η ιστορική ανεπάρκεια του οδικού δικτύου, η επιθετική οδήγηση αλλά και η διαφθορά και η έλλειψη οποιασδήποτε συνέπειας για τους θύτες δημιουργούν το πλαίσιο για την διαρκή αναπαραγωγή των τροχαίων συγκρούσεων, η θεωρία πως οι τροχαίες συγκρούσεις είναι «ατυχήματα» και μάλιστα «εξ αμελείας» έρχεται με ένα πολύ ειδικό τρόπο να ξεπλύνει, εφησυχάσει και απενοχοποιήσει τους εμπλεκομένους. Από τον «αμελή» οδηγό που παραβιάζει το κόκκινο, τον «αμελή» δήμαρχο που δεν ξηλώνει τις παράνομες διαφημιστικές πινακίδες, τον «αμελή» νομάρχη που ξεχνάει να φτιάξει στηθαία στους γκρεμούς, τον «αμελή» υπουργό που ξεχνάει κάθε υποτροπή να πατάξει την διαφθορά που ο ίδιος δηλώνει πως κυριαρχεί στο χώρο απόκτησης διπλωμάτων οδήγησης.

Ως πρώτο βήμα κατάθεσης μιας δήλωσης πως θέλουμε πραγματικά κάτι να αλλάξει, αλλά και σαν ένδειξη σεβασμού στους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και εκατοντάδες χιλιάδες τραυματίες από τις τροχαίες συγκρούσεις στη χώρα μας, ζητάμε από όλους -άτομα και φορείς- να σταματήσουν να χρησιμοποιούν τον όρο «ατύχημα» όταν αναφέρονται σε τροχαίες συγκρούσεις. Ας σταματήσουμε να υποκρινόμαστε πως κανένας τελικά δεν φταίει. Ο καθένας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του με ότι αυτό συνεπάγεται.

-Ζητάμε από το Υπουργείο Υγείας να αναλάβει άμεσα δραστικό ρολό στο θέμα της πρόληψης όσο και της μετά τη σύγκρουση φροντίδας. Πρόκειται για ένα μείζον θέμα της δημόσιας Υγείας και του Πολιτισμού (ενδεικτικά: πρώτη αιτία θανάτου και αναπηριών για τους κάτω των 45 ετών ) και όχι θέμα τεχνοκρατικών διευθετήσεων.

-Καλούμε τους συνδικαλιστικούς και επιστημονικούς φορείς του χώρου της Υγείας να υποστηρίξουν ενεργά όλες τις πρωτοβουλίες για την υπεράσπιση των συμφερόντων των θυμάτων και την αύξηση της οδικής ασφαλείας. Να συμμετάσχουν ενεργά στην Διεθνή Συνεργασία ενάντια στο Οδικό Τραύμα (ICART).

-Ζητάμε από τα πολιτικά κόμματα και την κυβέρνηση να αναγνωρίσουν, όπως έχει κάνει ο ΟΗΕ από το 2005, την Παγκόσμια Μέρα Μνήμης των Θυμάτων Τροχαίων Δυστυχημάτων.

-Ζητάμε από την κυβέρνηση να έχει ουσιαστικό λόγο στην Διυπουργική συνάντηση της Μόσχας, να υποστηρίξει το ψήφισμα που με πρωτοβουλία του Π.Ο.Υ. έχουν υπογράψει πάνω από 70 ΜΚΟ από 40 χώρες του κόσμου που ασχολούνται με την οδική ασφάλεια και, σαν ένδειξη αλλαγής πορείας, να μην εκπροσωπηθεί από τον Υπουργό Μεταφορών. Μιλάμε για τις ζωές και όχι για τα αυτοκίνητα η δρόμους.

http://www.ygeianet.gr/keimeno.php?id=12089

2

H Κυριακή 1 Νοεμβρίου, είναι αφιερωμένη στη Δωρεά Οργάνων για Μεταμόσχευση. Συγκεκριμένα, το πρώτο 9μηνο του 2009, 3.096 πολίτες αιτήθηκαν και απέκτησαν την Κάρτα Δωρητή Οργάνων, ενώ κατά το ανάλογο διάστημα του 2008 και του 2007, ο αριθμός των πολιτών αυτών μόλις έφτανε τα 1.745 και 1.721 άτομα αντίστοιχα. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία σήμερα αποτελούν δωρητές οργάνων μόνο 91.200 πολίτες (0,8% του πληθυσμού).

Ο νέος υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, όπως δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του, για ν' αντιμετωπίσει το καυτό θέμα των τροχαίων, προτίθεται να κάνει αυστηρότερο τον κώδικα, ν΄ανεβάσει τα πρόστιμα και ν' αστυνομεύει περισσότερο τους δρόμους. Απέναντι σ' όλα αυτά εμείς συμφωνούμε;
Έχω προτείνει, το πώς θα βρούμε μια εναλλακτική πρόταση, ως κόμμα μ' ευαισθησίες. Το πως η παραινετική διαμεσολάβηση της πολιτείας, μπορεί να κάνει τον ασυνείδητο οδηγό, ν' αντιληφθεί, το βάρος της ανεγκέφαλης πράξης του, όταν συλλαμβάνεται για υπερβολική ταχύτητα! Να του γίνεται σύσταση, ενημέρωση για τους κινδύνους και τα θύματα των τροχαίων, να παρακολουθείαναγκαστικά προγράμματα επισκέψεων, στο Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων στο ΚΑΤ και αλλού. Τέλος προαιρετικά, να γίνεται εθελοντής δωρεάν οργάνων (όταν του έρθει το μοιραίο), με κινητρο την απαλαγη απο το προστιμο εφαπαξ.

Μιχάλης Μιχελής

ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΗ

του Γιώργου Χαριτάκη

Η οικολογία είναι η μελέτη των σχέσεων των ζωντανών οργανισμών με
το περιβάλλον τους, η μελέτη των οικοσυστημάτων καθώς και η μελέτη των περιβαντολλογικών συνθηκών της ύπαρξης.

Το οικοσύστημα είναι το σύνθετο δίκτυο αέρα, νερού, ζώων, φυτών και όλων των άλλων μορφών ζωής στη βιόσφαιρα. Τα πάντα είναι αλληλεξαρτώμενα. Το σύστημα βρίσκεται σε μια σταθερή κατάσταση δυναμικής ισορροπίας, που σημαίνει πως με την αλλαγή του ενός μέρους του, επηρεάζονται όλα τα άλλα. Η επιβίωση του ανθρώπου εξαρτάται από τη διαφύλαξη του οικοσυστήματος. Αυτό οριοθετεί την ύπαρξη και πλαισιώνει τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Το οικοσύστημα υπάρχει και χωρίς εμάς, εμείς όμως δεν κάνουμε χωρίς αυτό. Το να βλέπει κανείς τη φύση μόνο σαν ένα σύνολο πόρων καταναλώσιμων από τον άνθρωπο, μόνο άσχημες συνέπειες μπορεί να έχει. Τα οικοσυστήματα αναδημιουργούνται μόνα τους μέχρι ενός σημείου. Μετά από αυτό το σημείο δημιουργείται μια μοιραία κατάσταση για όλους τους πολιτισμούς.

Κάθε ανθρώπινη κοινωνία χρειάζεται για να διατηρηθεί, ένα ελάχιστο υλικών και ενέργειας. Πριν τον καπιταλισμό με την εκβιομηχάνιση της κοινωνίας, το μεγαλύτερο μέρος των πόρων ήταν από το φυτικό βασίλειο και μόνο ένα μικρό μέρος από το ορυκτό. Ο καπιταλισμός άλλαξε ολοκληρωτικά την ισορροπίας χρησιμοποιώντας μη-ανανεώσιμα υλικά, ενέργεια, μέταλλα και καύσιμα. Κυριάρχησε το δόγμα Bacon: Επιστημονική γνώση σημαίνει τεχνολογική εξουσία στη φύση. Ο πολιτισμός έφτασε στον αιώνα μας στο σημείο όπου ένας μόνο άνθρωπος ή μια μικρή μονάδα να μπορούν να εξαπολύσουν ανυπολόγιστες καταστροφές επηρεάζοντας τη ζωή σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η μεταπολεμική ανάπτυξη αφιερώθηκε στην ιδέα της αχαλίνωτης τεχνολογίας και της ανεξέλεγκτης παραγωγής και κατανάλωσης.

Τόσο η καπιταλιστική δύση όσο και η κομουνιστική Ανατολική Ευρώπη διέφεραν στο ποιος πρέπει να διαχειρίζεται τα πράγματα, οι σκοποί και η παραγωγή δε διέφεραν. Και οι δύο έβλεπαν τη φύση κάτι σαν άπειρο και ανεξάντλητο. Έτσι προκάλεσαν τις ίδιες ζημιές.

Οι βιομηχανικές χώρες αποκτούν συνέχεια περισσότερους γιατρούς, διαφόρων ειδικοτήτων, περισσότερα νοσοκομεία, περισσότερες αρρώστιες. Οι δαπάνες μεγαλώνουν, η κατανάλωση των φαρμάκων αυξάνει, όμως δε βελτιώνεται η υγεία του κόσμου. Περισσότεροι από το 75% των θανάτων είναι από καρκίνο, ατυχήματα, αρτηριοσκλήρωση. Αυτοί οι θάνατοι προέρχονται από το καταπιεστικό περιβάλλον και τον τρόπο ζωής. Και η ιατρική δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, συνιστά ένα κατάλογο με τα αναγκαία φάρμακα, που είναι 220. Στην Αμερική πωλούνται 60.000, στη Γερμανία 24.000, στη Γαλλία 8.000. Μελέτες απέδειξαν ότι το 30% των φαρμάκων είναι άχρηστα. Ο μεγάλος νικητής είναι οι πάμπλουτες φαρμακευτικές εταιρείες. Ξοδεύουμε 10 φορές περισσότερα χρήματα για να επανορθώσουμε τις ζημιές από την πολυφαγία, από ότι ξοδεύουμε για να λύσουμε το πρόβλημα της πείνας στον Τρίτο Κόσμο.

Οι μαζικές καταστροφές του περιβάλλοντος, η συνεχής απόρριψη τοξικών και καρκινογόνων ουσιών, η κακή και ανθυγιεινή διατροφή, η ακατάλληλη κατοικία, η ψυχική καταπίεση, η πείνα, η φτώχεια, και οι πόλεμοι συντελούν στη διατήρηση της ανισορροπίας στον πλανήτη τόσο για τους ανθρώπους όσο και για τις άλλες μορφές ζωής.

Η δομή και ο τρόπος λειτουργίας της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας παράγει ένα αρρωστημένο άνθρωπο πού είναι χωρίς προσωπικότητα, χωρίς αυτοπεποίθηση, με μοναδική ασχολία τη συλλογή υλικών αγαθών, γεμάτο από άγχος, φοβίες και χωρίς καμία διάθεση δημιουργικότητας και αντίστασης . Μέσα σε αυτή την κοινωνία πού γεννάει μόνο το άγχος, είναι πια αδύνατο να ξεχωρίσει κανείς τους νευρωτικούς από τους υγιείς αφού και αυτοί έχουν αρρωστημένους χαρακτήρες σαν συνέπεια του καθημερινού άγχους: φοβίες και αναστολές για τις διαθέσεις των άλλων, φοβίες μπροστά σε θεσμούς, σε προϊστάμενους, σε αρρώστιες, στο θάνατο, στις σχέσεις των δύο φύλων.

Πρέπει να δημιουργηθεί μια σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση που βασίζεται στην συνύπαρξη και όχι στη σύγκρουση. Ο καπιταλισμός είναι αντί-οικολογικός, όμως ο σοσιαλισμός δεν είναι υπέρ της οικολογίας. Ο σοσιαλισμός δεν είναι εναλλακτική λύση γιατί ρίχνει το βάρος του στη βιομηχανική ανάπτυξη και χρησιμοποιεί τις ίδιες μεθόδους παραγωγής. Ο αναπτυξιακός σοσιαλισμός μπορεί να καθυστερήσει την οικολογική καταστροφή επειδή χρησιμοποιεί πιο ορθολογιστικά την τεχνολογία και τους πόρους, όμως το τελικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Πρέπει να φύγουμε από τον τεχνοφασιστικό δρόμο, όπου τα όρια της προστασίας της ζωής και της φύσης θα καθορίζονται από ειδικούς "οικολόγους" και ο σχεδιασμός του περιβάλλοντος θα βρίσκεται στα χέρια φορέων σκληρής τεχνολογίας.

Η οικολογική προοπτική προϋποθέτει κοινωνική αλληλεγγύη σε όλη τη γη. Αν δεν χτυπηθούν πολιτικά ο μονοπωλιακός καπιταλισμός, η τεχνοφασιστική οικολογία θα γίνει πραγματικότητα. Οι διάφορες εναλλακτικές οικολογικές επιλογές, είναι ανατρεπτικές και είναι νησίδες λογικής μέσα σε ένα ωκεανό τρέλας όσο μένει ακέραιο το σύστημα που υποβαθμίζει τη ζωή των ανθρώπων.

Το σημερινό σύστημα είναι ειδικό στο να αφομοιώνει ή να γελοιοποιεί τα κινήματα διαμαρτυρίας, να ευνουχίζει τις προοδευτικές ιδέες και υιοθετεί παραποιημένες θέσεις για δικούς του σκοπούς.

Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΝΑΒΟΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Του Ανίκητου Μακρένογλου

Η αποκαλυψη οτι 15 αθλητες μας ειχαν βρεθει να εχουν κανει χρηση ουσιας που χορηγειται στα ζωα για αυξηση της μυικης μαζας των βοωειδων και προκαλει στειροτητα, ειναι ενα επιπλεον παραδειγμα της αλογιστης χρησης των ουσιων στον αθλητισμο.

ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ

Οι παρενεργειες των στεροειδων αναβολικων ειναι γνωστες πλεον οχι μονο στον επιστημονικο κοσμο , αλλα και ευρυτερα στους αθλητες και στην κοινωνια.Δεν θα επισελθω σε λεπτομερειες για τις γνωστες παρενεργειες πανω στο αμυντικο συστημα του οργανισμου και στην αυξηση των κρουσματων υπερτασης, καρδιοπαθειων, καρκινου του ηπατος, κατακρατηση υγρων, αζωοσπερμια, ατροφια ορχεων, υπογονιμοτητα που φτανει μεχρι τη στειρωση κτλ, αλλα σε μια αγνωστη ισως στο ευρυ κοινο παρενεργεια στην ψυχικη υγεια των χρηστων που εχει και κοινωνικες συνεπειες. Σε μελετη που εγινε πανω σε αθλητες που εγινε χορηγηση τεστοστερονης και εξεταστηκαν παραλληλα με αθλητες που επερναν εικονικο φαρμακο (placebo), διαπιστωθησαν αλαγες στον ψυχικο κοσμο των αθλητων, οπως : υπεροψία, επιθετικότητα, μανία (αγοραστομανία- επιδειξιομανία), παράνοια (όταν λαμβάνονται υψηλές δόσεις για μεγάλο χρονικό διάστημα), σύνδρομο αποστέρησης με ληθαργικότητα, διαταραχές ύπνου και κατάθλιψη (συμπτώματα ανάλογα διακοπής κορτικοστεροειδών και οπιούχων). Παραλληλα, οι αθλητές που είχαν πάρει τα στεροειδή εξέθεσαν επίσης μια αλλαγή στην προσωπικότητά τους.

<<ΥΓΙΕΙΣ ΑΘΛΗΤΕΣ>>

Τα στεροειδή εμφανίστηκαν να μειώνουν το ενσυναίσθημά τους για άλλους ανθρώπους. Αυτή η εύρεση είναι σημαντική επειδή πολύ λίγα φάρμακα προκαλούν μια πραγματική αλλαγή στην προσωπικότητα, που μπορούν να οδηγούσαν σε έναν λιγότερο υποχωρητικό άνθρωπο, χωρίς κατανόηση και χωρίς να παίρνει την ευθύνη για τις ενέργειές του.

Γίνεται φανερό ομως ότι η λύση στο πρόβλημα του doping δεν είναι τα antidoping controls ούτε οι τιμωρίες των αθλητών. Τα antidoping controls άλλωστε εύκολα υπερπηδώνται. Για υγιή αθλητισμό απαιτείται αθλητική παιδεία, ήθος και κυρίως να παύσει ο εθνικός μεγαλοϊδεατισμός να στηρίζεται πάνω στα σώματα των αθλητών. Οι αθλητές εξυψώνουν τον άνθρωπο, είναι πολίτες της γης και δεν πρέπει να υλοποιούν ματαιοδοξίες εθνικές, να αποπροσανατολίζουν πολιτικές συνειδήσεις και να εξυπηρετούν πολιτικά συμφέροντα.

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ

Tα αναβολικα δεν χρησιμοποιουνται μονο στον πρωταθλητισμο, αλλα εχουν μπει απο καιρο για τα καλα και στα γυμναστηρια της γειτονιας, οπου νεοι και νεες γυμναζονται με σκοπο να ομοιαζουν με τα προτυπα του δυνατου αντρα και της λεπτοκαμωμενης γυναικας των επιδειξεων μοδας και των πρωτοσελιδων των life style περιοδικων.

Απο προσωπικη εμπειρα γνωριζω ότι κοριτσια 16 και 17 ετων , ακομα και μικροτερα, παρουσιαζουν αμηνορροια αρκετων μημων ( 3 και 4 μηνες, μερικες φορες και περισσοτερο χωρις περιοδο) , επειδη παιζουν με τις φιλες τους στο σχολειο <<τις μοντελες>> , και επιδιδονται σε διαγωνισμο ποια θα χασει τα περισσοτερα κιλα. Ταυτοχρονα, δεν ανησυχουν καν για μετρα αντισυλληψης γιατι τα αγορια τους κανουν χρηση ουσιων στα γυμναστηρια και ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΓΝΩΣΗ οτι εχουν <<προσωρινη >> στειροτητα. Ολα αυτα που συμβαινουν στα δικα μας παιδια, στους νεους της γειτονιας και της πολης μας, μου φαινονται ακομα πιο επικινδυνα απο την απομυθοποιηση των πρωταθλητων, ακομα και απο την εκουσια βλαβη της υγειας τους