Μανιφέστο του Ελληνικού Δικτύου για την Απoανάπτυξη

1. Υπάρχει ένας μύθος που σμίλεψε τον τελευταίο αιώνα το κοινωνικό φαντασιακό ο οποίος, ακόμα και σήμερα, συνιστά το κοινό υπόβαθρο των πολιτικών ιδεολογιών της νεωτερικότητας, τόσο της δεξιάς όσο και της αριστεράς: ο μύθος της «ανάπτυξης». Ένας μύθος με τον οποίο συνδέεται άρρηκτα η ιδέα της «απεριόριστης ανάπτυξης», ένας μύθος ο οποίος έφερε τις «αξίες» της παραγωγικής μεγιστοποίησης, της κατανάλωσης και του κέρδους για να μας παραδώσει στην σύγχρονη θρησκεία της παγκοσμιοποιημένης αγοράς.

2. Ο μύθος της «ανάπτυξης» διαμόρφωσε νοοτροπίες και συστήματα σκέψης που βασίζoνται στην απεικόνιση της ανθρώπινης υπόστασης σαν homo economicus: υποκείμενο δίχως δεσμούς, «γενικό», α-τοπικό, ατομικιστικό, ορθολογικό, ωφελιμιστικό και σταθερά προσανατολισμένο στην μεγιστοποίηση της απόδοσης συμφερόντων και ιδιωτικού πλούτου από την σκοπιά της αγοραστικής δύναμης. Ένα υποκείμενο παρεμβλημένο κατά τύχη σε ένα «περιβάλλον» εννοούμενο σαν «εξωτερικό» από αυτό, διαθέσιμο προς εκμετάλλευση και προς άνευ όρων προσαρμογή στους στόχους του και στους σκοπούς του, στο πλαίσιο μιας απεριόριστης διεύρυνσης της δυνατοτήτων του να το διαθέτει όπως νομίζει.

3. Πρόκειται για μια οπτική του κόσμου η οποία, αν και λανθασμένη, είχε χειροπιαστά αποτελέσματα σε επίπεδο ατομικής συμπεριφοράς και καταστροφικά αποτελέσματα σε εκείνο των πολιτικών, κοινωνικών και οικολογικών ισορροπιών. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η επιλογή της βιομηχανικής κοινωνίας να στοιχηματίσει μονομερώς στην συσσώρευση οικονομικού πλούτου και στην μεγιστοποίηση της παραγωγής και της κατανάλωσης, στάθηκε αιτία διάνυσης μιας περιόδου πρωτοφανούς οικονομικής ευημερίας στον δυτικό κόσμο, σχεδόν μοναδικής στην ιστορία του. Παρά ταύτα, η μονομέρεια της προσέγγισης κατέληξε στην υποθήκευση των κοινωνικών δεσμών και στην απειλή της ολικής κατάρρευσης των φυσικών οικοσυστημάτων. Το κόστος της οικονομικής κατάκτησης δεν επιβάρυνε μόνο την εργατική τάξη και τα υποκείμενα που θεωρούνται μη παραγωγικά, αλλά και τους πληθυσμούς των χωρών του υπόλοιπου κόσμου, αναγκασμένους να προσαρμοστούν τροποποιώντας τα κοινωνικά και παραγωγικά τους συστήματα σύμφωνα με τις δικές μας οικονομικές και πολιτικές απαιτήσεις.

4. Εισοδηματική αύξηση και οικονομική ευημερία στάθηκαν δυνατές χάριν της υπερεντατικής εκμετάλλευσης των οικολογικών συστημάτων. Αδιαμφισβήτητες επιστημονικές διαπιστώσεις - κλιματικό χάος, δραματική μείωση της βιοποικιλότητας κ.λ.π. - καταμαρτυρούν ότι το ισχύον αναπτυξιακό μοντέλο είναι ήδη μη βιώσιμο για την βιόσφαιρα.

5. Οι αρνητικές επιπτώσεις του φαινόμενου έγιναν έντονα αισθητές και σε κοινωνικό επίπεδο με την δημιουργία τάξεων νεόπτωχων, την αύξηση των οικονομικών ανισοτήτων και την αύξηση της ανέχειας και της εργασιακής και υπαρξιακής αβεβαιότητας, σε ένα κλίμα γενικής απαισιοδοξίας για το μέλλον που προσλαμβάνει έως και μορφές βίας ή και αυτοκαταστροφικότητας. Το ισχύον αναπτυξιακό μοντέλο παρήγαγε, τις τελευταίες δεκαετίες, μια σημαντική αύξηση του χρόνου εργασίας, του αριθμού των υποαπασχολούμενων και του στρες, διάβρωσε τον ελεύθερο χρόνο του καθένα μας και τον χρόνο που απαιτούν οι σχέσεις μας, τον δικό μας χρόνο.

6. Σε πολιτικό επίπεδο, η συγκέντρωση οικονομικής ισχύος σε ολοένα λιγότερα χέρια παρήγαγε μία εντυπωσιακή υπερσυγκέντρωση εξουσιών που, στην πραγματικότητα, άδειασε την δημοκρατία από αυθεντική ουσία. Η υπερκατανάλωση πόρων σε παγκόσμιο επίπεδο μεταφράστηκε σε αύξηση των τοπικών συρράξεων για τον έλεγχο τους και, κατά συνέπεια, σε μία δραματική συστολή της δημοκρατικής προοπτικής.

7. Το πλέον απρόσμενο παράγωγο του ισχύοντος παραδείγματος είναι ο εθισμός σε μια μορφή προσαρμογής σε παθολογικές καταστάσεις. Η μόλυνση του περιβάλλοντος, οι κλιματικές ανωμαλίες, η αύξηση του αριθμού των αποκλεισμένων και η ενοχοποίηση τους ή οι συρράξεις για τον έλεγχο των πόρων, συνιστούν πλέον «φιλικά» τοπία τα οποία ζούμε παθητικά, δίχως τροποποίηση των συμπεριφορών μας ή των κοινωνικών μας δομών. Με λίγα λόγια, η «ανάπτυξη» δημιούργησε και δημιουργεί εξάρτηση.

8. Η πρόσκαιρη περίοδος πλούτου και δημιουργίας ευζωίας τείνει προς την δύση της και στον αναπτυγμένο κόσμο. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 οι αυξομειώσεις του εθνικού ακαθάριστου προϊόντος των ανεπτυγμένων χωρών δεν συνοδεύτηκαν από μία οποιαδήποτε ουσιαστική αύξηση πραγματικής ευημερίας. Η επιμονή στην ειδωλολατρία του εθνικού ακαθάριστου προϊόντος σημαίνει σήμερα την τυφλή αποδοχή μιας ιδέας οικονομικής ευρωστίας που δεν λογαριάζει το κοινωνικό και οικολογικό κόστος της «ανάπτυξης».

9. Μπροστά στην διαπίστωση των κοινωνικών και οικολογικών ορίων της «ανάπτυξης», της υποβάθμισης που επιφέρει η εμπορευματοποίηση της ζωής και της αυξανόμενης συγκρουσιακότητας σε διεθνές επίπεδο για τον έλεγχο των πόρων, πιστεύουμε ότι επείγει η αλλαγή κατεύθυνσης μέσω της σοβαρής αμφισβήτησης του μύθου στον οποίο θεμελιώθηκε η κοινωνία μας. Εάν καταπολεμήσαμε την φτώχεια με όλες τις δυνάμεις μας, σήμερα αντιλαμβανόμαστε ότι οφείλουμε να αναθεωρήσουμε σοβαρά το μοντέλο της ευημερίας μας. Θέτουμε έτσι επί τάπητος μια θεματική παλιά και, ταυτόχρονα, άκρως επίκαιρη όπως εκείνη των «ορίων» ή, ακριβέστερα, του «μέτρου».

10. Ιδεολογικά, δεν είμαστε αντίθετοι σε κάθε μορφή «ανάπτυξης». Ο δρόμος για μια μελλοντική κοινωνία της βιωσιμότητας απαιτεί τον παραμερισμό ορισμένων κατηγοριών προϊόντων και νοοτροπιών ενώ προϋποθέτει την υποστήριξη ή την ανάπτυξη άλλων. Είμαστε όμως αντίθετοι στην υιοθέτηση της «ανάπτυξης» σαν βασικής αρχής προσανατολισμού του φαντασιακού μας. Θεωρούμε ότι η ποιότητα ζωής σε ένα περιορισμένο πλανήτη δεν μπορεί να συνεχίσει να εξαρτάται από μια γενικευμένη, ποσοτική, «ανάπτυξη» αλλά θα πρέπει να αναμετρηθεί με την ικανότητα μας να επαναπροσδιορίσουμε προτεραιότητες και να αναθεωρήσουμε, ποιοτικά, τεχνολογίες, θεσμούς και τρόπους εργασίας.

11. Σε γενικές γραμμές, επείγει η εξισορρόπηση της άνευ όρων παραγωγής με την συνειδητοποίηση της ανάγκης ανάπλασης, ανάκτησης, φροντίδας των άλλων, σχέσης, τόπων και περιβάλλοντος.

«Η αναφορά στην αποανάπτυξη», σημειώνει ο Λατούς, «ισοδυναμεί με πρόκληση». Από την μια πλευρά ισοδυναμεί με εικονοκλασία ενώ από την άλλη με ένα «άλλο» τρόπο αφήγησης της παρουσίας μας σε αυτό τον κόσμο. Είμαστε πεπεισμένοι ότι πρέπει να αμφισβητήσουμε την θεότητα που λατρέψαμε ή τα νοητικά τοπία και τα συμβολικά πλαίσια στα οποία κινηθήκαμε για αιώνες και τα οποία συνηθίσαμε να συγχέουμε με την πραγματικότητα. Θα μπορούσαν να μας ρωτήσουνε αν είναι εφικτή η αμφισβήτηση του φαντασιακού μας ή αν είναι ρεαλιστική η προσπάθεια συγκρότησης μιας κοινωνίας που δεν χαρακτηρίζεται από μορφές «ανάπτυξης» εν είδη αυτοσκοπού. Είμαστε σε θέση να δηλώσουμε ότι η αναγνώριση της κοινωνικής και οικολογικής μας αλληλεξάρτησης και η ανθρώπινη ευθραυστότητα μας συνιστούν τον μοναδικό ρεαλισμό και τον μοναδικό μας τρόπο.

12. Δεν είμαστε αντίθετοι στην τεχνολογία αλλά πιστεύουμε σε μια άλλη τεχνολογία. Μια τεχνολογία του «μέτρου» και της αντοχής, βιώσιμη και προσιτή. Η αναθεώρηση της τεχνολογικής μας οργάνωσης θα διασφαλίσει από τον κίνδυνο μιας υποχρεωτικής «αποανάπτυξης» ή ενός τύπου «αποανάπτυξης» που, ίσως, θα επιβληθεί αυταρχικά. Οφείλουμε να αναθεωρήσουμε όλες τις θεμελιώδεις μας αξίες και να επωμιστούμε το ρίσκο της σκιαγράφησης της μετα-ανάπτυξης, ή μιας κοινωνίας της «αποανάπτυξης».

13. Ρεαλισμός δεν σημαίνει προσαρμογή σε ένα σύστημα στα όρια της αυτοκαταστροφής αλλά το ρίσκο της λήψης μακρόπνοων αποφάσεων με σημείο αναφοράς μια πολιτική προοπτική πολύ πιο ευρεία από αυτή την οποία ζούμε. Από αυτή την άποψη χρήζει η σύσφιξη στενών σχέσεων και η σύναψη ενός συμβολαίου μεταξύ γενιών έτσι ώστε να διοχετεύεται η σκέψη μας μέσω της διαγενεαλογικής προοπτικής.

14. Το πρόβλημα δεν είναι η υιοθέτηση ιδανικών νοοτροπιών και συμπεριφορών ούτε η ενοχοποίηση μεμονωμένων πρακτικών καταναλωτισμού. Η πιο ενδιαφέρουσα πρόκληση έγκειται στην ικανότητα συγκερασμού διαφορετικών κοινωνικών πρακτικών που να αλληλοσχετίζουν, πιο πλούσιων ανθρωπολογικά και κοινωνικά, περισσότερο συμβολικών, πιο περιεκτικών και, κατά βάθος, περισσότερο επιθυμητών.

15. Οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε, ταυτόχρονα, μια σειρά από ευαίσθητες αλλαγές στον τρόπο σκέψης μας. Δεν χρειάζεται να υιοθετήσουμε τεχνοκρατικούς προγραμματισμούς ή και ουτοπικές οπτικές. Δεν είναι δυνατές οι απόλυτες προβλέψεις σε μία πολύπλοκη πραγματικότητα. Θα πρέπει να ξεκινήσουμε από εμάς τους ίδιους, από εκεί που είμαστε, από τις σχέσεις μας, από τον χώρο μας και από τους τόπους που κατοικούμε, δίνοντας έναυσμα σε διαδικασίες μεταλλαγής. Θα πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη επαναεπινόησης της ιδέας του «ωραίου» που θα συνδράμει στην αντίληψη των πόλεων και του χώρου, των τοπίων και των ανθρώπινων κοινοτήτων.

16. Οφείλουμε να επανακαλύψουμε την έννοια των κοινών αγαθών και των αγαθών που συσχετίζουν, να πειραματιστούμε νέες μορφές μοιρασιάς από κοινού, την κοινωνική κατανάλωση, μια μοιρασιά από κοινού πολύ βαθύτερη. Πιστεύουμε στην δυνατότητα σύνθεσης μιας κοινωνίας με επίκεντρο την προσωπικότητα και την «σχέση» και όχι τα εμπορεύματα και τις οικονομικές συναλλαγές, μία κοινωνία που να πλειοδοτεί υπέρ των άυλων αγαθών έναντι των υλικών, που να πριμοδοτεί τις αντιωφελιμιστικές σχέσεις έναντι των εργαλειακών, που να δίνει χώρο στην αλληλεγγύη και στο κοινωνικό αγαθό έναντι του ιδιωτικού συμφέροντος. Μια κοινωνία που να δίνει προτεραιότητα στο φυσικό περιβάλλον και σε όλα του τα οικοσυστήματα με όρους αντιεργαλειακούς.

17. Η οπτική της κοινωνίας, όπως την οραματιζόμαστε, επείγει την επανασύνδεση με τον χώρο, την επαναξιοποίηση των τοπικών πόρων και των τοπικών αγαθών, την άρθρωση δικτύων κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, με πρώτο στόχο την απάντηση στις απαιτήσεις της τοπικότητας και του περιβάλλοντος και όχι σε εκείνες της αγοράς. Ο χώρος συνιστά, για εμάς, την σωστή διάσταση άρθρωσης των διαδικασιών που οδηγούν στην γνήσια συμμετοχικότητα και στην ουσιαστική αποκέντρωση, με λίγα λόγια στην επίτευξη της ουσιαστικής αυτονομίας της τοπικότητας ή της δυνατότητας της να καθορίζει συμμετοχικά νόρμες και κανόνες κοινωνικής και οικονομικής διακυβέρνησης της τοπικής κοινωνίας.

18. Η οπτική μας αποτελεί, στην ουσία, μία ανοικτή έρευνα που εγκαλεί βαθιά και ριζικά. Γνωρίζουμε ότι αποτελούμε «ασθενείς θεράποντες». Σε μία κοινωνία της αγοράς που είναι προσανατολισμένη στην «ανάπτυξη» δεν υπάρχουν άτομα ελεύθερα να παρατηρούν «απέξω» την «κουλτούρα του εμπορεύματος». Ακόμη και αν στερηθούμε το οτιδήποτε θα αποτελούμε πάντα πολιτισμικό προϊόν της κοινωνίας αυτού του τύπου. Μόνο εάν δεχθούμε ότι είμαστε διαποτισμένοι από την κουλτούρα της θα κατορθώσουμε την απεξάρτηση, για να κατακτήσουμε την ικανότητα θεραπείας της ευθραυστότητας μας και ενός πλανήτη που θέλουμε να συνεχίσουμε να κατοικούμε.

19. Ουτοπία λοιπόν; Ίσως, αλλά χειροπιαστή ουτοπία. Δύο είναι οι οπτικές που διαγράφονται στον ορίζοντα για το απώτερο μέλλον:

- μία ρεαλιστική, αναγκαία και υποχρεωτική, «αποανάπτυξη», μέσω της δραστικής μείωσης της ποιότητας ζωής των οικονομικά ασθενέστερων, κυοφορούσα πιθανές αυταρχικές μεταπτώσεις, όπως συνέβη μεταξύ των δεκαετιών του ’20 και του ’30 του περασμένου αιώνα σαν επακόλουθο της χρεωκοπίας του φιλελευθερισμού του 19ου αιώνα.

- μία «συμμετοχική αποανάπτυξη», «υπεύθυνη» όσο και βιώσιμη, σε θέση να προσφέρει σημαντικές ευκαιρίες στην κατεύθυνση της ενίσχυσης της δημοκρατίας και της αυτοδιάθεσης και αυτοκυβέρνησης των κοινωνιών.

Προσκαλούμε, λοιπόν, να ενώσουμε τις δυνάμεις μας έτσι ώστε να καταστεί η «συμμετοχική αποανάπτυξη» το εναλλακτικό πλαίσιο στο οποίο θα κινηθεί η ιστορία του 21ου αιώνα. Με την οικολογία και τον οικολογισμό τα πρώτα εργαλεία.

Ελληνικό Δίκτυο για την Αποανάπτυξη - apoanaptixi@gmail.com

(το μανιφέστο αποτελεί αντίστοιχο του ιταλικού, σηματοδοτεί την συγκρότηση ενός χώρου προβληματισμού γύρω από το φαινόμενο της αποανάπτυξης και παραμένει ανοικτό για περαιτέρω υπογραφές)

http://prasinovelos.blogspot.com/2011/04/o.html

Πρασινο-Για την Οικολογια

Για τους δημους Κορυδαλλου και Νικαιας -Ρεντη

ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΥΡΗΞΗ

• Σε ένα πολιτικό σύστημα στο οποίο η τοπική αυτοδιοίκηση παραμένει δίχως ουσιαστική πολιτική, λειτουργική και οικονομική αυτονομία, δέσμια ενός κενού και άκαπνου διάλογου μεταξύ «κέντρου και περιφέρειας», ή μεταξύ των άκρων της άκαρπης διαλεκτικής του πολιτικο-διοικητικού συστήματος_
• σε ένα πολιτικό σύστημα που η μεταλλαγή της τοπικής αυτοδιοίκησης σε «αυτόνομη οντότητα, με ίδιο καταστατικό πλαίσιο, ίδια νομοθετική και κανονιστική εξουσία και στόχο μία εύρωστη, αυτό-διαχειριζόμενη, λειτουργική επάρκεια», φαντάζει ουτοπία, την στιγμή που συνιστά χειροπιαστή πραγματικότητα για την πλειοψηφία των χωρών της Δυτικής Ευρώπης_
• σε ένα πολιτικό σύστημα που η σύγκλιση τοπικών συμμετοχικών «συντακτικών συνελεύσεων», για την κοινωνική παραγωγή κάθε σημαντικής μεταλλαγής του μοντέλου αυτοδιοίκησης και η υιοθέτηση «δημοτικών καταστατικών», στην κατεύθυνση μίας γνήσια συμμετοχικής διαχείρισης, αποτελούν θεωρητικό προβληματισμό διεπιστημονικών ημερίδων_
• σε ένα πολιτικό σύστημα που η ενεργή συμμετοχή στις συνεδριάσεις των συμβουλίων των αυτοδιοικητικών εκπροσώπων της τοπικής κοινωνίας δεν είναι θεσμικά κατοχυρωμένη ως προς τους εκπροσωπούμενους_
• σε ένα πολιτικό σύστημα που έννοιες, όπως εκείνη του «συμμετοχικού προϋπολογισμού», συνιστούν μόνο φιλολογία_
• σε ένα πολιτικό σύστημα που ακόμη και η εφαρμογή της περιώνυμης Τοπικής Ατζέντα 21 –πολύτιμου εργαλείου μετατόπισης της τοπικότητας και της τοπικής αυτοδιοίκησης στο πεδίο των περιβαλλοντικών πολιτικών και της βιώσιμης ανάπτυξης - εξαερώθηκε τάχιστα μετά από τις πρώτες κούφιες «πανηγυρικές» εξαγγελίες σε μόλις 2 δήμους_
• σε ένα πολιτικό σύστημα που η ενεργειακή εξοικονόμηση, η εξοικονόμηση υδάτινων πόρων και η ξεχωριστή συλλογή απορριμμάτων «πόρτα-πόρτα», αποτελούν ακόμη θεματολογίες «περιβαλλοντικής» εκπαίδευσης σχολείου_
• σε ένα πολιτικό σύστημα που ο πολεοδομικός σχεδιασμός ταυτίζεται με τον αστικό και οι δύο με την «οικοπεδοποίηση», η οικολογία της κίνησης, της μετακίνησης και των μεταφορών με την τυραννία της χαώδους αυτοκίνησης και οι ήπιοι, βιώσιμοι, τρόποι μετακίνησης συνιστούν αντικείμενο ντοκιμαντέρ γύρω από την οικολογία «άλλων»_
• σε ένα πολιτικό σύστημα που το «οικολογικό αποτύπωμα» αποτελεί αποκλειστικό αντικείμενο επιστημονικής πραγματείας ενώ το «συμμετοχικό αποτύπωμα» κυριολεκτικά μυστήριο_
• σε ένα πολιτικό σύστημα που η αυτοδιοικητική μηχανή συνιστά ενδιάμεσο παράγοντα διανομής χρήματος και όχι παραγωγό πλούτου και κύριο τροφοδότη της αυτονομίας «close loop» και της αυτό-βιωσιμότητας της τοπικότητας, στα πλαίσια μιας οικονομίας «κλίμακας»_
• σε ένα πολιτικό σύστημα που τα «δικαιώματα» ανάγονται σε απλή άσκηση του εκλογικού καθήκοντος και τα κόμματα, οι κομματικοί, οι «πολιτικοί», οι αυτοδιοικήσεις και οι αυτοδιοικητικοί, σε κάστα αυτό-αναφερόμενης εξουσίας, με απειροελάχιστες εξαιρέσεις_

Εμείς, ενεργοί πολίτες, που θεωρούν την οικολογική οπτική και την αυτο-βιώσιμη προσέγγιση σαν μοναδικά σημεία αναφοράς στα πλαίσια της αντιμετώπισης της οικολογικής, οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, ενώ την τοπικότητα σαν πεδίο αναπόφευκτης εκκίνησης της συστηματικής τους θεραπείας, αποφασίζουμε την σύσταση του ανοικτού δικτύου δημοτικών Κινήσεων «πράσινο» - Για την οικολογία», με στόχο την συστηματική παρέμβαση στα τοπικά και διατοπικά δρώμενα και απώτερο σκοπό την προοδευτική μετάβαση σε ένα νέο, οικολογικά «ολοκληρωμένο», θεσμικό μοντέλο τοπικής αυτοδιοίκησης, ικανό να προσφέρει τις απαιτούμενες λύσεις.

• Ένα μοντέλο αναγκαστικά αυτόνομο και συμμετοχικό, «οικονομικό» και αυτό-βιώσιμο, μηδενικού οικολογικού αποτυπώματος και, κατά συνέπεια, βαθιά ανεπτυγμένο στο πεδίο της κουλτούρας «βιο-».
• Ένα μοντέλο που δεν μπορεί παρά να αφορά, άμεσα, πρώτιστα και σε πρώτη φάση, τον «Δήμο», κύτταρο και βασική οργανωτική μονάδα του πλέγματος του αυτό-διοικητικού οργανισμού και τόπο άμεσης απολαβής, απόλαυσης και αξιολόγησης των αποτελεσμάτων κάθε επέμβασης.
• Ένα μοντέλο που, κάτω από την προσηγορία «Βιο-Δήμος», στοχεύει στην διασφάλιση ενός υψηλού βαθμού ποιότητας ζωής, σαν προϊόντος αυτάρκους ισορροπίας και όσμωσης μεταξύ χώρου και τοπικής κοινωνίας, φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος.

Κορυδαλλός, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Ελλάδα: Τα πάντα, περιλαμβανομένων και των όπλων

του Florent Marcellesi

εκπρόσωπος τύπου των Ισπανών Πράσινων

Μετάφραση : Βέρα Κορωνάκη, μέλος του Πανελλαδικού Συμβουλίου των Οικολόγων Πράσινων

Το 2001 η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα για τις φτωχές χώρες, που το ονόμασε: «everything but arms”(τα πάντα εκτός από όπλα) με στόχο την ανταλλαγή με αυτές τις χώρες προϊόντων κάθε είδους εκτός από όπλα. Δέκα χρόνια αργότερα για να βοηθήσει την Ελλάδα να ξεχρεώσει, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιστρέφει με μία αντίληψη δυστυχώς κάπως αλλαγμένη, η οποία αναμφίβολα θα καταλήξει στo δόγμα: «Τα πάντα, περιλαμβανομένων και των όπλων»

Με την οπτική της ειρηνικής συνύπαρξης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προκαλεί έκπληξη η νέα ευρωπαϊκή προσέγγιση. Αν και είναι φυσικό ότι για προφανείς λόγους αλληλεγγύης και ανάγκης η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έπρεπε να προωθήσει ένα πρόγραμμα βοήθειας, οι κοινωνικο-οικονομικοί όροι που επιβάλλονται σε μία από τις πλέον πληγείσες από την οικονομική κρίση χώρες καταλήγουν να είναι τελείως αντίθετοι με κάθε αντίληψη περί ειρήνης και δικαιοσύνης. Η Ελλάδα είναι μία από τις πιο στρατικοποιημένες χώρες της Ε.Ε. έχει 100.000 στρατιώτες σε πληθυσμό 11.000.000 κατοίκων( ενώ η Γερμανία έχει 200.000 στρατιώτες σε πληθυσμό 82 εκατ. κατοίκων και η Ισπανία 130.000 σε πληθυσμό 42 εκατ. κατοίκων). Διαθέτει το 1/3 του ΑΕΠ της σε στρατιωτικές δαπάνες, κυρίως λόγω της διαμάχης της Κύπρου με την Τουρκία. Η ακριβής στρατιωτική δαπάνη στην Ελλάδα αποτελεί κρατικό μυστικό και καλύπτεται μέσα στις συνολικές κρατικές δαπάνες.

Αλλά το πιο σημαντικό, η Ελλάδα είναι 5^η στον κόσμο σε αγορές όπλων και αγοράζει πάνω από τον μισό οπλισμό της από την Γαλλία και την Γερμανία, οι ίδιες χώρες που σήμερα της ζητούν κοινωνικές περικοπές και προσαρμογή της οικονομίας στις επιταγές του ΔΝΤ. Στην τελευταία συνδιάσκεψη κορυφής του ΝΑΤΟ στο Παρίσι, όπως αποκάλυψε ο εκπρόσωπος τύπου των Πράσινων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, ο Έλληνας Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου συναντήθηκε με την Γαλλική κυβέρνηση, η οποία του κατέστησε σαφές ότι η βοήθεια προς την Ελλάδα θα δινόταν με την προϋπόθεση της ισχύος της συμφωνίας για την αγορά εξοπλισμού, που είχε υπογράψει η κυβέρνηση Καραμανλή.

Έτσι η Ελλάδα υποχρεώθηκε να επικυρώσει χιλιάδες εκατομμύρια ευρώ σε συμβόλαια εξοπλισμού για γερμανικά υποβρύχια, γαλλικά ελικόπτερα και φρεγάτες και γερμανο-γαλλικά αεροπλάνα. Μέσα στον παροξυσμό για διαφάνεια, θα δημοσιοποιήσουν η Γαλλία και η Γερμανία αυτές τις «ειδεχθείς συμφωνίες» με την Ελλάδα;

Οι ευρωπαϊκοί «μηχανισμοί» ασκούν πάνω στην Ελλάδα έναν αληθινό εκβιασμό καθώς και σε άλλες χώρες, όπως η Αλβανία. Γιατί πρέπει οι χώρες που βρίσκονται σε κρίση ή οι μη προνομιούχες να αυξήσουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες; Για ακόμη μεγαλύτερη ευημερία των χωρών που εξάγουν όπλα ή για τη δική τους εθνική ασφάλεια;

Στην πρώτη περίπτωση, χώρες όπως η Γαλλία ή η Γερμανία-ή η Ισπανία- δεν μπορούν να ισχυρίζονται ότι πρωτοστατούν για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της παγκόσμιας ειρήνης όταν ζητούν ως αντάλλαγμα την στήριξη επιζήμιων τομέων για την κοινωνία, όπως μπορεί να είναι ο τομέας των εξοπλισμών. Κύριε Σαρκοζί και κυρία Μέρκελ: αντί η Γαλλία και η Γερμανία να ζητάνε περικοπές των κοινωνικών δαπανών, δεν θα ήταν καλύτερο να ήταν διατεθειμένες να μειώσουν τα έσοδά τους από τις πωλήσεις όπλων για να μην αναγκαστεί η Ελλάδα να περικόψει τα δικαιώματα των πολιτών της;

Όσον αφορά στο δεύτερο μέρος της ερώτησης, η Ελλάδα έχει σήμερα αυτήν την δυσανάλογη στρατιωτική δαπάνη, κυρίως εξ αιτίας της διαμάχης στην Κύπρο. Η Ελλάδα θα έπρεπε να περικόψει τις στρατιωτικές της δαπάνες αμέσως και να μειώσει με αυτόν τον τρόπο το εξωτερικό της χρέος, με την προϋπόθεση βέβαια ότι η Γαλλία και η Γερμανία δεν θα εισπράξουν αυτά τα χρήματα και θα αρχίσουν να δημιουργούν μία βιώσιμη οικονομία. Σε αυτό το πλαίσιο, η ειρήνη στην Κύπρο είναι μία προϋπόθεση για κοινωνική ευημερία στην Ελλάδα.

Από την άλλη, η ΕΕ, η οποία είναι συνένοχη με την απραξία της και με την λαθεμένη και υποκριτική πολιτική της στην περιοχή, οφείλει να δώσει προτεραιότητα και να προσπαθήσει με όλη της τη δύναμη να διευθετήσει την ελληνοτουρκική διαμάχη στην Κύπρο. Με άλλα λόγια, αντί για μία παντοδύναμη, εμπορική Ευρώπη, χρειαζόμαστε μία πολιτική Ευρώπη με μακροπρόθεσμη προοπτική.

Επιπλέον, το νέο ευρωπαϊκό δόγμα «τα πάντα, περιλαμβανομένων και των όπλων» θα έχει άμεσες, καταστροφικές συνέπειες, και όχι ακριβώς ειρηνευτικές όπως ήδη έχουν δείξει οι τελευταίες βίαιες εξεγέρσεις στην Ελλάδα. Το σχέδιο της προσαρμογής της οικονομίας στις επιταγές του ΔΝΤ, που έχει προωθηθεί από την Γερμανία και την Γαλλία, των οποίων τα μέτρα μοιάζουν με αυτά του Θαπατέρο( μείωση μισθών στον δημόσιο τομέα, παράταση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης, κλπ) είναι ιδιαίτερα προκλητικό, καθώς για μία ακόμη φορά κοινωνικοποιεί τα οικονομικά ελλείμματα σε καιρό κρίσης, τα οποία καλούνται να πληρώσουν τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα. Αφού είχαν μοιραστεί στο μάξιμουμ τα οικονομικά οφέλη και τα πλεονεκτήματα μεταξύ των πλουσιότερων στην Ελλάδα την καλή εποχή, τώρα επιστρέφουμε σε μεθόδους, οι οποίες δεν υποστηρίζονται ούτε καν από το ΔΝΤ.

Ναι, ήταν απαραίτητο ένα μεγάλο δάνειο αλλά όχι με οποιοδήποτε τίμημα και όχι με οποιονδήποτε τρόπο . Τον περασμένο Φεβρουάριο, γράφαμε μέσα από την οπτική του πράσινου κινήματος ότι τα κράτη-μέλη είναι παγιδευμένα: ή θα συνεχίσουν να δέχονται την μη συνεργασία ή θα διατρέχουν τον κίνδυνο να διαλυθεί η ευρωπαϊκή ενότητα, ή θα βγουν από την κρίση από τη μεγάλη πόρτα μέσα από την προοπτική για νέες συνεργασίες. Είναι φανερό ότι με τις «συνεργασίες» δεν μπορεί να καταλάβει κανείς την ενίσχυση μιας αγοράς για τις πλούσιες χώρες της Ε.Ε, όπου αυτές δανείζουν τις πιο φτωχές χώρες με τον σκοπό οι τελευταίες να αγοράζουν τα βιομηχανικά προϊόντα τους( στην προκειμένη περίπτωση τα όπλα) και κάνουν διπλή επικερδή εμπορική πράξη, με την πώληση και το δάνειο.

Μπροστά στο επικίνδυνο « τα πάντα, περιλαμβανομένων και των όπλων», ας δουλέψουμε για την στήριξη μιας πολιτικής Ευρώπης σαν αποφασιστικό όργανο στην διεθνή πολιτική για την έξοδο από την οικονομική κρίση ή από την ελληνοτουρκική διαμάχη για την Κύπρο. Ας δημιουργήσουμε μια Ευρώπη που ξέρει να ελπίζει γιατί θα έχει την ικανότητα να λύνει τα προβλήματα των λαών της και να προτείνει έναν ορίζοντα ειρήνης και αλληλεγγύης.

Το ψηφοδελτιο των Οικολογων Πρασινων στη Β' Πειραια

Δημητρίου Γιώργος, αρχιτέκτονας

Δουζίνας Κυριάκος , ηλεκτρονικός

Καραβασίλης Δημήτρης, φοροτεχνικός

Καρίμαλης Γιώργος, οικονομολόγος

Λεβέντης Βαγγέλης, επιπλοποιός

Μακρένογλου Ανίκητος, γιατρος

Μακρόγλου Θανάσης , γεωπονος

Μανιατέα Αριστέα, εκπαιδευτικός

Μιχελής Μιχάλης , δημοσιογράφος

Φέκα Αργυρώ, σχεδιάστρια

Χατζηκωνσταντής Γιάννης, μηχανοτεχνίτης

ΠΕΡΙ ΣΥΜΜΑΧΙΩΝ

Απο τη συνεντευξη με τον υποψηφιο βουλευτη των Οικολογων Πρασινων στη Β' Πειραια Ανίκητο Μακρένογλου.

Δημοσιογραφος : << Το κομμα σας δεν εχει δεσμευθει οτι δεν θα συμμετεχει σε μια κυβερνηση συνεργασιας με το Πασοκ σε περιπτωση μη αυτοδυναμιας. Τι λετε γι αυτο το ενδεχομενο? Θα συνεργαστειτε με το Πασοκ? >>

Ανικητος Μακρενογλου : << Οχι απαραιτητα. Οπως θα ξερετε οι Πρασινοι αποτελουν μια ηρεμη, δημοκρατικη, διαλλακτικη δυναμη, γι αυτο και πολλες φορες συμβαινει να δεχομαστε επιθεσεις απο τα ακρα του πολιτικου φασματος. Συνεπως και η αποψη μας για τη διακυβερνηση του τοπου ειναι υπερ της συμμετοχης των ενεργων πολιτων, των φορεων και των κομματων που τους εκπροσωπουν, στη ληψη των αποφασεων. Αυτο θα πει αμεση, συμμετοχικη δημοκρατια κι αυτο πρεσβευουμε. Σιγουρα στην Ελλαδα τα κομματα που κυβερνησαν μονοκομματικα δεν εχουν αφησει τις καλυτερες εντυπωσεις σε οτι αφορα τη διαχειρηση του περιβαλλοντος , του δημοσιου πλουτου, του δημοσιου χωρου, σε οτι αφορα την οικονομικη πολιτικη, την αναπτυξη που τοσες φορες επαγγελονταν και τελικα ειχε καταστρεπτικες συνεπειες για τους ανθρωπους και το περιβαλλον , με αποτελεσμα να εχουμε βυθιστει σε μια ανευ προηγουμενου κριση οικονομικη και οικολογικη , κριση θεσμων και τελικα κριση της ιδιας της δημοκρατιας. Εμεις ομως δεν θελουμε να μεινουμε μονο σαν κομμα διαμαρτυριας, ειμαστε απο φυσεως αισιοδοξοι σαν οικολογοι, δεν τα βλεπουμε ολα μαυρα και ευελπιστουμε πως τα κομματα και οι πολιτικοι θα αλαξουν, θα καταλαβουν τα μηνυματα της εποχης. Με την παρουσια μας στη Βουλη θεωρουμε οτι θα αλαξουμε την αντζεντα της συζητησης και ολα τα κομματα θα επικεντρωθουν στην επιλυση των συγχρονων προβληματων, αντι να αναλωνονται στο στειρο δικομματισμο των δυο μεγαλων κομματων και της επισης στειρας αντιπαραθεσης του μικρου δικομματισμου της αριστερας. Εχουμε προγραμμα, εχουμε προτασεις και πανω σαυτες μπορουμε να συζητησουμε και να αναδειξουμε πλειοψηφιες θεματικες στα επιμερους θεματα, γιατι δεν ειμαστε δογματικοι, δεν ειμαστε φανατικοι, ειμαστε ρεαλιστες, και θα επαναλαβω για μια ακομη φορα, αισιοδοξοι.

Όλα για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!!!!! Αλλαγή πολιτικών, δεν πάει άλλο

«Δυστυχώς ο πρωθυπουργός είναι εντελώς προβλέψιμος», δήλωσε ο Ν. Χρυσόγελος, μέλος της Γραμματείας και εκπρόσωπος τύπου των Οικολόγων Πράσινων. «Ισχυρίστηκε ότι πήρε την απόφαση για εκλογές για το καλό μας, για το καλό της Ελλάδας. Και επικαλέστηκε μάλιστα την ανάγκη να παρθούν μέτρα για την μείωση του δημόσιου χρέους, την πάταξη της φοροδιαφυγής και την προώθηση διαρθρωτικών αλλαγών. Δεν ήταν πράγματα άγνωστα που τα ανακάλυψε ξαφνικά, ήδη κυβερνάει 5 χρόνια. Και ήταν μέσα σε αυτά που θα έπρεπε να κάνει κατ’ ελάχιστον η κυβέρνησή του. Δυστυχώς, τις δικές του πολιτικές ευθύνες προσπαθεί να τις συσκευάσει με περιτύλιγμα «για την Ελλάδα, ρε γαμώτο…». Θα μπορούσε τουλάχιστον να σταματήσει αντί να κοροϊδεύει τους πολίτες».

«Δυστυχώς, ο πρωθυπουργός δεν είπε τίποτα για τη γενικευμένη διαφθορά που επικράτησε την περίοδο που κυβέρνησε τη χώρα. Αν και ήρθε στην εξουσία με συνθήματα κατά της διαφθοράς που είχε αναπτυχθεί επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν την αντιμετώπισε αλλά την γιγάντωσε. Κάποτε έλεγε ότι θα εξοικονομούσε η χώρα 10 δισεκατομμύρια Ευρώ. Δεν είπε τίποτα για την απουσία οποιουδήποτε σχεδίου αντιμετώπισης της οικονομικής αλλά και της κοινωνικής και της περιβαλλοντικής κρίσης. Μόλις πριν λίγες μέρες δεν κάηκαν άραγε τα δάση της Αττικής και άλλων περιοχών εξαιτίας πολιτικών ευθυνών της κυβέρνησης;»

Η Γ. Κοντούλη, μέλος της Γραμματείας και εκπρόσωπος τύπου των Οικολόγων Πράσινων δήλωσε: «Δυστυχώς, το σκηνικό του 2007 για τις εκλογές επαναλαμβάνεται αλλά ως φαρσοκωμωδία, το έχει φαίνεται εμπεδώσει ο πρωθυπουργός. Ανεξέλεγκτες πυρκαγιές καίνε τα δάση, η κυβέρνηση δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της, στη συνέχεια προσπαθεί να ξεγελάσει με υποσχέσεις-«καθρεφτάκια» τους πολίτες, και ζητάει εκλογές για πράγματα που όφειλε έτσι κι αλλιώς να κάνει οποιαδήποτε κυβέρνηση. Και έχει το θράσος να ζητάει ξανά «λευκή επιταγή από τους πολίτες, θέτοντας το δίλημμα «ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός που θα αντιμετωπίζει τα προβλήματα αυτά».

«Η κρίση την οποία βιώνει η χώρα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσω της ανάκαμψης του δικομματισμού αλλά μέσω πολιτικών αλλαγών που αντιμετωπίζουν τα αίτια της κρίσης και που οδηγούν σε μια συνεκτική πράσινη λύση για την οικονομία, την κοινωνία και το περιβάλλον. Με την είσοδο τους στη Βουλή και την εκλογή τουλάχιστον 8-10 βουλευτών οι Οικολόγοι Πράσινοι επιδιώκουν να γίνουν καταλύτης πολιτικών αλλαγών», δήλωσε ο Ν. Χρυσόγελος, μέλος της Γραμματείας και εκπρόσωπος τύπου των Οικολόγων Πράσινων.

Πληροφορίες: Ν. Χρυσόγελος, τηλ 6936672882

Γ. Κοντούλη, τηλ 6972400417

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ <<ΙΣΧΥΡΩΝ>> ΜΟΝΟΚΟΜΜΑΤΙΚΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΚΑΙ Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΡΙΣΕΩΝ

Του Ανίκητου Μακρένογλου

Είναι φανερό τις τελευταίες ημέρες (με αφορμή τις καταστρεπτικές πυρκαγιές που κάψανε ότι είχε απομέινει στην Αττική ), ότι καταρρέει ένας ακόμα <<μύθος>> του δικομματισμού, η άποψη δηλαδή ότι μια μονοκομματική κυβέρνηση είναι ικανότερη στη διαχείριση των κρίσεων και έχει ευκολότερο και καλύτερο συντονισμό.

Απεναντίας βλέπουμε ένα κράτος σε πλήρη διάλυση, υπουργεία και υπουργούς που δεν καταφέρνουν να συντονιστούν μεταξύ τους, απερίγραπτους χαρακτηρισμούς και δηλώσεις από στόματα ανώτατων λειτουργών της δημοκρατίας και των θεσμών και αλλά πολλά που θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια κωμική διάθεση αν η κατάσταση δεν ήταν τόσο δραματική και η ατμόσφαιρα τόσο αποπνικτική πάνω από τις πόλεις και τα χωριά της χώρας μας.

Και δυστυχώς το φαινόμενο αυτό δεν είναι νέο. Αν θυμηθούμε και την περίπτωση των Ιμιων ,και την περίπτωση Οτσαλαν, πάλι μια ισχυρή μονοκομματική κυβέρνηση ( του Πασοκ τοτε) , έμοιαζε να παλινδρομεί και να αποφεύγει τις ευθύνες, μοιράζοντας τες πότε στους στρατιωτικούς, πότε σε πολίτες ή φορείς που δεν έχουν επωμισθεί τέτοιες ευθύνες.

Είναι λοιπόν φανερό, ότι το πρόβλημα της διαχείρισης, ειδικά σε περιπτώσεις κρίσεων, δεν έχει να κάνει με τις καλές σχέσεις ομοϊδεατών υπουργών ή και συγγενών ακόμα ( χαρακτηριστικό στοιχείο της Ελληνικής Δημοκρατίας η Οικογενειοκρατία) , αλλά κυρίως με την υπευθυνότητα, το κύρος , την εργατικότητα , τη συνεργασιμότητα των υπεύθυνων κυβερνητικών παραγόντων, και με μια λέξη την καλή συνεργασία όλων των φορέων της διακυβέρνησης.

Επιπλέον, όταν οι αποφάσεις είναι συλλογικές, έχουν και μια περαιτέρω ηθική και πολιτική νομιμοποίηση, και είναι πιο εύκολο να πραγματοποιηθούν χωρίς το <<πολιτικό κόστος>> , μια άλλη μεγάλη πληγή του δικομματικού μας συστήματος.

Με λίγα λόγια, αν φοβάστε τις ευθύνες, κάντε υπεύθυνους όλους μας. Η Δημοκρατία μας έχει ενηλικιωθεί. Πέρασε τις παιδικές ασθένειες, έχει αντισώματα, είναι έτοιμη λοιπόν να κάνει ένα βήμα μπροστά. Οι πολίτες , οι υπηρεσίες, η δικαιοσύνη, τα κόμματα, είναι όλοι έτοιμοι για το επόμενο βήμα. Τη Συμμετοχική Δημοκρατία .

Και πρώτο βήμα, η απλή αναλογική και οι συμμετοχικές κυβερνήσεις. Ο πολίτης πρέπει να νιώσει ότι η Δημοκρατία δεν είναι ένα <<κενό γράμμα>>, αλλά ΔΙΚΑΙΩΜΑ και ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ του.