Ελλάδα: Τα πάντα, περιλαμβανομένων και των όπλων

του Florent Marcellesi

εκπρόσωπος τύπου των Ισπανών Πράσινων

Μετάφραση : Βέρα Κορωνάκη, μέλος του Πανελλαδικού Συμβουλίου των Οικολόγων Πράσινων

Το 2001 η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα για τις φτωχές χώρες, που το ονόμασε: «everything but arms”(τα πάντα εκτός από όπλα) με στόχο την ανταλλαγή με αυτές τις χώρες προϊόντων κάθε είδους εκτός από όπλα. Δέκα χρόνια αργότερα για να βοηθήσει την Ελλάδα να ξεχρεώσει, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιστρέφει με μία αντίληψη δυστυχώς κάπως αλλαγμένη, η οποία αναμφίβολα θα καταλήξει στo δόγμα: «Τα πάντα, περιλαμβανομένων και των όπλων»

Με την οπτική της ειρηνικής συνύπαρξης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προκαλεί έκπληξη η νέα ευρωπαϊκή προσέγγιση. Αν και είναι φυσικό ότι για προφανείς λόγους αλληλεγγύης και ανάγκης η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έπρεπε να προωθήσει ένα πρόγραμμα βοήθειας, οι κοινωνικο-οικονομικοί όροι που επιβάλλονται σε μία από τις πλέον πληγείσες από την οικονομική κρίση χώρες καταλήγουν να είναι τελείως αντίθετοι με κάθε αντίληψη περί ειρήνης και δικαιοσύνης. Η Ελλάδα είναι μία από τις πιο στρατικοποιημένες χώρες της Ε.Ε. έχει 100.000 στρατιώτες σε πληθυσμό 11.000.000 κατοίκων( ενώ η Γερμανία έχει 200.000 στρατιώτες σε πληθυσμό 82 εκατ. κατοίκων και η Ισπανία 130.000 σε πληθυσμό 42 εκατ. κατοίκων). Διαθέτει το 1/3 του ΑΕΠ της σε στρατιωτικές δαπάνες, κυρίως λόγω της διαμάχης της Κύπρου με την Τουρκία. Η ακριβής στρατιωτική δαπάνη στην Ελλάδα αποτελεί κρατικό μυστικό και καλύπτεται μέσα στις συνολικές κρατικές δαπάνες.

Αλλά το πιο σημαντικό, η Ελλάδα είναι 5^η στον κόσμο σε αγορές όπλων και αγοράζει πάνω από τον μισό οπλισμό της από την Γαλλία και την Γερμανία, οι ίδιες χώρες που σήμερα της ζητούν κοινωνικές περικοπές και προσαρμογή της οικονομίας στις επιταγές του ΔΝΤ. Στην τελευταία συνδιάσκεψη κορυφής του ΝΑΤΟ στο Παρίσι, όπως αποκάλυψε ο εκπρόσωπος τύπου των Πράσινων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, ο Έλληνας Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου συναντήθηκε με την Γαλλική κυβέρνηση, η οποία του κατέστησε σαφές ότι η βοήθεια προς την Ελλάδα θα δινόταν με την προϋπόθεση της ισχύος της συμφωνίας για την αγορά εξοπλισμού, που είχε υπογράψει η κυβέρνηση Καραμανλή.

Έτσι η Ελλάδα υποχρεώθηκε να επικυρώσει χιλιάδες εκατομμύρια ευρώ σε συμβόλαια εξοπλισμού για γερμανικά υποβρύχια, γαλλικά ελικόπτερα και φρεγάτες και γερμανο-γαλλικά αεροπλάνα. Μέσα στον παροξυσμό για διαφάνεια, θα δημοσιοποιήσουν η Γαλλία και η Γερμανία αυτές τις «ειδεχθείς συμφωνίες» με την Ελλάδα;

Οι ευρωπαϊκοί «μηχανισμοί» ασκούν πάνω στην Ελλάδα έναν αληθινό εκβιασμό καθώς και σε άλλες χώρες, όπως η Αλβανία. Γιατί πρέπει οι χώρες που βρίσκονται σε κρίση ή οι μη προνομιούχες να αυξήσουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες; Για ακόμη μεγαλύτερη ευημερία των χωρών που εξάγουν όπλα ή για τη δική τους εθνική ασφάλεια;

Στην πρώτη περίπτωση, χώρες όπως η Γαλλία ή η Γερμανία-ή η Ισπανία- δεν μπορούν να ισχυρίζονται ότι πρωτοστατούν για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της παγκόσμιας ειρήνης όταν ζητούν ως αντάλλαγμα την στήριξη επιζήμιων τομέων για την κοινωνία, όπως μπορεί να είναι ο τομέας των εξοπλισμών. Κύριε Σαρκοζί και κυρία Μέρκελ: αντί η Γαλλία και η Γερμανία να ζητάνε περικοπές των κοινωνικών δαπανών, δεν θα ήταν καλύτερο να ήταν διατεθειμένες να μειώσουν τα έσοδά τους από τις πωλήσεις όπλων για να μην αναγκαστεί η Ελλάδα να περικόψει τα δικαιώματα των πολιτών της;

Όσον αφορά στο δεύτερο μέρος της ερώτησης, η Ελλάδα έχει σήμερα αυτήν την δυσανάλογη στρατιωτική δαπάνη, κυρίως εξ αιτίας της διαμάχης στην Κύπρο. Η Ελλάδα θα έπρεπε να περικόψει τις στρατιωτικές της δαπάνες αμέσως και να μειώσει με αυτόν τον τρόπο το εξωτερικό της χρέος, με την προϋπόθεση βέβαια ότι η Γαλλία και η Γερμανία δεν θα εισπράξουν αυτά τα χρήματα και θα αρχίσουν να δημιουργούν μία βιώσιμη οικονομία. Σε αυτό το πλαίσιο, η ειρήνη στην Κύπρο είναι μία προϋπόθεση για κοινωνική ευημερία στην Ελλάδα.

Από την άλλη, η ΕΕ, η οποία είναι συνένοχη με την απραξία της και με την λαθεμένη και υποκριτική πολιτική της στην περιοχή, οφείλει να δώσει προτεραιότητα και να προσπαθήσει με όλη της τη δύναμη να διευθετήσει την ελληνοτουρκική διαμάχη στην Κύπρο. Με άλλα λόγια, αντί για μία παντοδύναμη, εμπορική Ευρώπη, χρειαζόμαστε μία πολιτική Ευρώπη με μακροπρόθεσμη προοπτική.

Επιπλέον, το νέο ευρωπαϊκό δόγμα «τα πάντα, περιλαμβανομένων και των όπλων» θα έχει άμεσες, καταστροφικές συνέπειες, και όχι ακριβώς ειρηνευτικές όπως ήδη έχουν δείξει οι τελευταίες βίαιες εξεγέρσεις στην Ελλάδα. Το σχέδιο της προσαρμογής της οικονομίας στις επιταγές του ΔΝΤ, που έχει προωθηθεί από την Γερμανία και την Γαλλία, των οποίων τα μέτρα μοιάζουν με αυτά του Θαπατέρο( μείωση μισθών στον δημόσιο τομέα, παράταση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης, κλπ) είναι ιδιαίτερα προκλητικό, καθώς για μία ακόμη φορά κοινωνικοποιεί τα οικονομικά ελλείμματα σε καιρό κρίσης, τα οποία καλούνται να πληρώσουν τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα. Αφού είχαν μοιραστεί στο μάξιμουμ τα οικονομικά οφέλη και τα πλεονεκτήματα μεταξύ των πλουσιότερων στην Ελλάδα την καλή εποχή, τώρα επιστρέφουμε σε μεθόδους, οι οποίες δεν υποστηρίζονται ούτε καν από το ΔΝΤ.

Ναι, ήταν απαραίτητο ένα μεγάλο δάνειο αλλά όχι με οποιοδήποτε τίμημα και όχι με οποιονδήποτε τρόπο . Τον περασμένο Φεβρουάριο, γράφαμε μέσα από την οπτική του πράσινου κινήματος ότι τα κράτη-μέλη είναι παγιδευμένα: ή θα συνεχίσουν να δέχονται την μη συνεργασία ή θα διατρέχουν τον κίνδυνο να διαλυθεί η ευρωπαϊκή ενότητα, ή θα βγουν από την κρίση από τη μεγάλη πόρτα μέσα από την προοπτική για νέες συνεργασίες. Είναι φανερό ότι με τις «συνεργασίες» δεν μπορεί να καταλάβει κανείς την ενίσχυση μιας αγοράς για τις πλούσιες χώρες της Ε.Ε, όπου αυτές δανείζουν τις πιο φτωχές χώρες με τον σκοπό οι τελευταίες να αγοράζουν τα βιομηχανικά προϊόντα τους( στην προκειμένη περίπτωση τα όπλα) και κάνουν διπλή επικερδή εμπορική πράξη, με την πώληση και το δάνειο.

Μπροστά στο επικίνδυνο « τα πάντα, περιλαμβανομένων και των όπλων», ας δουλέψουμε για την στήριξη μιας πολιτικής Ευρώπης σαν αποφασιστικό όργανο στην διεθνή πολιτική για την έξοδο από την οικονομική κρίση ή από την ελληνοτουρκική διαμάχη για την Κύπρο. Ας δημιουργήσουμε μια Ευρώπη που ξέρει να ελπίζει γιατί θα έχει την ικανότητα να λύνει τα προβλήματα των λαών της και να προτείνει έναν ορίζοντα ειρήνης και αλληλεγγύης.

"Ελληνική ασθένεια" ή ευρωπαϊκή κρίση;

των Σβεν Γκίγκολντ, Ρεβέκκα Χαρμς, Ράινχαρντ Μπιτικόφερ Μάρτιος 29 2010
«Griechische Krankheit» oder europäische Krise?
© The Greens / European Free Alliance

Μετάφραση: Μελίττα Γκουρτσογιάννη

Από την ελληνική κρίση πλήττεται ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ)



Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι δραματική και κατεπείγουσα. Τα προβλήματα που προκύπτουν δεν περιορίζονται μόνο στην ίδια την χώρα, αλλά απειλούν και ολόκληρη την ΕΕ και την ευρωζώνη ειδικότερα. Η Πορτογαλία, η Ισπανία, αλλά και η Ιταλία και η Ιρλανδία αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα, αν και όχι τόσο σοβαρά. Δεν μπορούμε να πάρουμε αυτή την κρίση ελαφρά, γιατί θα μπορούσε να οδηγήσει σε οικονομική και πολιτική κατάρρευση της ΕΕ.

Οι λόγοι που υπαγορεύουν άμεση και αποτελεσματική δράση δεν είναι μόνον οικονομικοί, αλλά και καθαρά πολιτικοί. Η διαμάχη γύρω από την αντιμετώπιση της κρίσης έχει αναζωπυρώσει και ενισχύσει εθνικές προκαταλήψεις. Απειλεί να αποδιοργανώσει την ΕΕ. Η ελληνική κυβέρνηση και ιδίως ο αντιπρόεδρος Θεόδωρος Πάγκαλος, αισθάνεται ότι οι ισχυρές χώρες τους άφησαν στην τύχη τους. Σημειώνονται ακόμη και μεμονωμένες εκκλήσεις για μποϊκοτάζ γερμανικών προϊόντων. Οι αναφορές για αποζημιώσεις του Β' παγκοσμίου πολέμου, τις οποίες η Γερμανία θεωρείται ότι δεν έχει εκπληρώσει, ερεθίζουν την ελληνική κοινή γνώμη, ενώ από την άλλη μεριά η γερμανική κοινή γνώμη τροφοδοτείται με ιστορίες για τις υποτιθέμενες αδιόρθωτες ατασθαλίες των Ελλήνων.

Για μας είναι σαφές ότι τα προβλήματα παραπέμπουν σε λήψη ριζικών μεταρρυθμιστικών μέτρων σε δύο επίπεδα ταυτόχρονα: αφ' ενός στην Ελλάδα και αφ' ετέρου σε σχέση με την ανεπαρκή οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Θεωρούμε ότι μια επανεθνικοποίηση των λύσεων για την αντιμετώπιση των σημερινών δυσκολιών θα ήταν λύση οπισθοδρομική και μη ρεαλιστική. Επιπλέον θέλουμε να απαντήσουμε σε αυτήν την διπλή πρόκληση με την αποφασιστική δέσμευση για συλλογική εξέλιξη της Ευρώπης, όπου ο ανοιχτός, συλλογικός οικονομικός χώρος έχει εξίσου θέση όσο και η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, καθώς επίσης και η από κοινού προώθηση αξιών όπως η κοινωνική δικαιοσύνη, η προστασία του περιβάλλοντος, η ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα μέσα σε έναν παγκοσμιοποιημένο πλανήτη.

Καμία χώρα δεν πρέπει να αποχωρήσει από τη ζώνη του ευρώ

Κατά την άποψή μας τυχόν αποχώρηση της Ελλάδας από τον ευρωπαϊκό οικονομικό χώρο θα ήταν πολιτικό και οικονομικό λάθος. Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι μια τέτοια επιλογή θα έδινε στην Ελλάδα τη δυνατότητα υποτίμησης του νομίσματός της έναντι του ευρώ και με αυτό θα προκαλούσε βελτίωση της ανταγωνιστικότητάς της έναντι των άλλων κρατών-μελών (εντός και εκτός ευρωζώνης). Ωστόσο, η πραγματική αξία του συνολικού εξωτερικού της χρέους θα ανέβαινε, οπότε θα ήταν πιθανή η πτώχευση του ελληνικού κράτους. Εάν αποκλείσουμε αυτό το σενάριο, τότε πρέπει να εξετάσουμε τα αίτια της κρίσης στη ρίζα τους.

Τι επιτρέπει η Συνθήκη

Στο άρθρο 103 της συνθήκης της ΕΕ, υπάρχει πράγματι η ρύθμιση ότι η Ένωση δεν αναλαμβάνει καμία ευθύνη για τα χρέη των μεμονωμένων κρατών-μελών και δεν αναμιγνύεται στην εξόφληση των εν λόγω χρεών. Αυτή είναι η «ρήτρα μη ενίσχυσης», που τόσο συχνά αναφέρεται τις τελευταίες ημέρες.

Ωστόσο, σε πολιτικό επίπεδο αυτή η θέση θα μπορούσε να αμφισβητηθεί, τη στιγμή που έχουν δοθεί κρατικές εγγυήσεις για τη διάσωση ιδιωτικών τραπεζών. Συγκεκριμένα μάλιστα το άρθρο 122 της συνθήκης της ΕΕ που αναφέρεται στο πνεύμα της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών μελών... θα μπορούσε αντιστοίχως να ερμηνευτεί, ότι ανοίγει τη δυνατότητα να θεσπιστούν «συγκεκριμένα μέτρα» σε περίπτωση οικονομικών προβλημάτων. Θα μπορούσε να εφαρμοστεί δοκιμαστικά η χρήση των «κονδυλίων έκτακτης ανάγκης» της «ευρωπαϊκής επιτροπής». Το αποθεματικό αυτό κεφάλαιο προορίζεται πράγματι για την αντιμετώπιση νομισματικών προβλημάτων των κρατών- μελών της ΕΕ που δεν ανήκουν στη ζώνη του ευρώ. Πρόσφατα, η Ουγγαρία και η Λετονία έτυχαν τέτοιας βοήθειας.

Έξοδος από την κρίση με αμοιβαία και υπεύθυνη έκφραση της αλληλεγγύης

Ο πυρήνας των θέσεών μας για να ξεπεραστεί η κρίση στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες του ευρώ έχει στόχο την ανάληψη αποφασιστικής δράσης με πνεύμα αμοιβαίας αλληλεγγύης. Στην Αθήνα πρέπει να προωθηθούν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και αλλαγές. Στις Βρυξέλλες πρέπει και μπορεί να υπάρξει κοινή αντιμετώπιση του προβλήματος.

Βραχυπρόθεσμα, τα μέλη της ευρωζώνης πρέπει να φροντίσουν να πέσει το επιτόκιο για τα δάνεια του ελληνικού κράτους (μείωση του «σπρεντ» έναντι των τόκων των γερμανικών δανείων κατά περίπου 3%), έτσι ώστε να μην στερηθεί η Ελλάδα τη δυνατότητα να ξεπεράσει την κρίση λόγω της συνεχούς κλιμάκωσης των επιτοκίων που πληρώνει για το υψηλό της χρέος. Για το σκοπό αυτό τα ευρωομόλογα θα μπορούσαν να είναι μια δυνατότητα ή, αν δεν πληρούνται οι σχετικές νομικές προϋποθέσεις, να υπάρξουν κοινές εγγυήσεις για τα δάνεια του ελληνικού κράτους.

Ως άμεσο μέτρο θα πρέπει να ανασταλεί το εμπόριο χρηματοπιστωτικών προϊόντων, τα οποία σήμερα χρησιμοποιούνται για μαζική κερδοσκοπία εις βάρος της συνοχής της ζώνης του ευρώ. Εδώ η Γερμανία θα πρέπει να αναλάβει ηγετικό ρόλο.

Η αλληλέγγυα βοήθεια συνοδεύεται από έλεγχο

Η στενή επιτήρηση εκ μέρους της ΕΕ και του «γιούρογκρουπ» επί των εύλογων ελληνικών δημοσιονομικών και διαρθρωτικών μέτρων είναι δικαιολογημένη και απαραίτητη. Σε αυτό πρέπει να περιλαμβάνεται και η απειλή κυρώσεων σε περίπτωση παραβιάσεων (π.χ. άρνηση καταβολής των κονδυλίων των διαρθρωτικών ταμείων). Είναι όμως σημαντικό τα σωστά μέτρα να κατανοηθούν και να εφαρμοστούν.

Στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα, είναι υπερβολικά φιλόδοξη η μείωση του ελλείμματος από περίπου 13% στο 3% του ΑΕΠ έως το 2012-2013 στα πλαίσια του προγράμματος σταθερότητας της ΕΕ. Τα αποτελέσματά του πρέπει να ελέγχονται για τη διατήρηση της ζήτησης σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Είναι σαφές ότι μόνο η μείωση των δαπανών σε μισθούς και κοινωνικές υπηρεσίες -όσο απαραίτητες και αν είναι- δεν είναι αρκετή για τη μείωση του ελλείμματος.

Χρειάζονται μέτρα αποτελεσματικά από οικονομική άποψη και πολιτική άποψη, με στόχο την αύξηση των κρατικών εσόδων, μέσω:
της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής και της φοροαπάτης,
της μεγαλύτερης αποδοτικότητας στον δημόσιο τομέα,
της μείωσης του μισθολογικού κόστους των δημοσίων υπαλλήλων, π.χ. στα υψηλά επιδόματα/bonus, καθώς και
της θέσπισης ειδικής εισφοράς λόγω κρίσης για τους εύπορους.
Η αύξηση των περιβαλλοντικών φόρων μπορεί εξάλλου να αποτελέσει κίνητρο για την αναδιάρθρωση της οικονομίας.

Τα μέτρα αναθεώρησης του κρατικού προϋπολογισμού και τα άλλα διαρθρωτικά μέτρα, για τη μείωση του εξαιρετικά υψηλού ελλείμματος, θα πρέπει να περιλαμβάνουν και τη μείωση των υπέρογκων στρατιωτικών δαπανών που ανέρχονται στο 4.1% του ΑΕΠ.

Το ελληνικό κράτος μπορεί να αντιμετωπίσει τα χρόνια ελλείμματα του ισοζυγίου πληρωμών, μέσω ενός προγράμματος διαρθρωτικών αλλαγών στην οικονομία, το οποίο θα περιλαμβάνει την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής, της διαφθοράς και του μαύρου χρήματος και θα αυξήσει την παραγωγικότητα της εργασίας στον τομέα της βιομηχανίας και στον (κυρίαρχο) τομέα των υπηρεσιών. Σε αυτό το χρονικό σημείο περισσότερο από το 60% των Ελληνίδων και των Ελλήνων στηρίζει τα μέτρα λιτότητας που ανακοίνωσε η κυβέρνηση. Η ΕΕ έχει συμφέρον αλλά και ευθύνη, να μην αφήσει να πάει χαμένη αυτή η συναίνεση. Γι αυτό τα μέτρα δεν πρέπει να είναι αντικοινωνικά ή ψευδεπίγραφα. Πρέπει να αποφεύγεται η αύξηση της κλασικής φορολογίας εισοδήματος σε μαζική κλίμακα. Η ανόρθωση της χώρας μπορεί να βασιστεί μόνο στην εφαρμογή και τον έλεγχο του σταθεροποιητικού προγράμματος, το οποίο πρέπει να είναι οικονομικά αποδοτικό και να ανταποκρίνεται στις κοινωνικές και οικολογικές αξίες της ΕΕ.

Λόγω του τεράστιου ελλείμματος, που ανέρχεται γύρω στο 10% του ΑΕΠ το χρόνο, η μείωση του κόστους εργασίας ανά μονάδα θα είναι αναπόφευκτη. Λόγω όμως των πολλών χαμηλόμισθων υπαλλήλων στο δημόσιο τομέα, μια μισθολογική πολιτική κοινωνικά αλληλέγγυα πρέπει να αποτελεί βασική φροντίδα.

Ακόμη, οι χώρες της ευρωζώνης με χρόνια πλεονάσματα στο ισοζύγιο των τρεχουσών συναλλαγών τους, όπως η Γερμανία, η Αυστρία και η Ολλανδία, πρέπει να αποφασίσουν τη μείωση των πλεονασμάτων που δεν βασίζονται στην εξέλιξη των μισθών λόγω παραγωγικότητας της εργασίας. Η Γερμανία, ως σημαντικός εμπορικός εταίρος της Ελλάδα και των άλλων νοτίων χωρών της ευρωζώνης, φέρει σημαντική ευθύνη στην περίπτωση αυτή. Αυτό ισχύει κατά έναν λόγο παραπάνω, γιατί το πλεόνασμα δημιουργήθηκε λόγω εμπορικών συναλλαγών που πραγματοποιούνται εκτός ευρωζώνης. Η Γερμανία αντιμετωπίζει σημαντικό έλλειμμα στο εμπορικό της ισοζύγιο μόνο με την Κίνα. Ωστόσο, δεν θα ήταν εποικοδομητικό να ανταποκριθεί στην υποτίμηση του κινεζικού νομίσματος με μείωση του κόστους εργασίας στους μισθούς, αφού κάτι τέτοιο θα έθετε σε κίνδυνο τη συνοχή της ευρωζώνης.

Εν όψει των απαραίτητων μέτρων, η ελληνική οικονομία κινδυνεύει να κατρακυλήσει σε παρατεταμένη ύφεση. Σε αυτό το πλαίσιο, ο νομπελίστας οικονομολόγος Στίγκλιτζ (Stiglitz) πρότεινε να χρησιμοποιηθούν οι δαπάνες των διαρθρωτικών ταμείων της ΕΕ με ένα μη κυκλικό τρόπο. Τα κονδύλια αυτά θα πρέπει να επενδυθούν στο πλαίσιο του «πράσινου "νιου ντιλ"», που οδηγεί στην οικολογική αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας.

Πέρα από τα συγκεκριμένα μέτρα, θα πρέπει επίσης να διερευνηθεί ποιος φέρει την ευθύνη για την ελληνική κρίση:
Ποιος γνώριζε για τη «δημιουργική λογιστική» στην Ελλάδα;
Ποιος εμπόδισε την εφαρμογή των απαραίτητων πολιτικών;
Τι ρόλο έπαιξαν τράπεζες, όπως η «Γκόλντμαν Σακς», που τζόγαραν πάνω στη συγκάλυψη;
Ποιος κρύβεται πίσω από τη σπέκουλα εναντίον της συνοχής της ευρωζώνης;
Θέλουμε το «ευρωπαϊκό κοινοβούλιο» (ΕΚ) να αναλάβει έρευνες.

Νομισματική ένωση και οικονομική διακυβέρνηση

Η σημερινή κρίση στην Ελλάδα αποδεικνύει από τη μία πλευρά, το εγγενές μειονέκτημα του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος και από την άλλη την παράλυση της Ευρώπης από το 1999, η οποία μόνο δευτερευόντως έχει να κάνει με τα πλαστά στατιστικά στοιχεία που έδωσε η Ελλάδα για να εκπληρώσει τα κριτήρια του Μάαστριχτ.

Το κύριο πρόβλημα είναι ότι η «οικονομική νομισματική ένωση» (ΟΝΕ) δημιουργήθηκε χωρίς να βασίζεται σε μια κοινή οικονομική πολιτική, υπό την εσφαλμένη αντίληψη ότι οι ανισορροπίες θα διορθώνονταν μόνες τους μέσω των αγορών ή ότι η ΟΝΕ θα οδηγούσε σχεδόν αυτόματα σε πολιτική ένωση. Αυτό που βλέπουμε τώρα είναι ότι οι συνέπειες αυτού του εγγενούς μειονεκτήματος στέκονται εμπόδιο στην ευρωπαϊκής ολοκλήρωση.

Γι' αυτό το λόγο η «ευρωπαϊκή επιτροπή» πρέπει επειγόντως να επεξεργαστεί προτάσεις για τη δημιουργία μιας «ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης», καθώς και το ΕΚ, που χάρη στη νέα «συνθήκη της Λισσαβόνας» έχει καταστεί οργανικός θεσμός της ΕΕ, να εξελιχθεί περαιτέρω, για να ανταποκριθεί σε μια τέτοια κατάσταση. Μια ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων:
Την αποτελεσματική, συντονισμένη, αντικυκλική, δημοσιονομική πολιτική των χωρών-μελών,
τη μετάβαση από τον φορολογικό ανταγωνισμό προς την φορολογική συνεργασία και
την αύξηση του προϋπολογισμού της ΕΕ στη βάση ιδίων εσόδων, που θα προωθεί την εξισορρόπηση της άνισης περιφερειακής ανάπτυξης.
Επιπλέον, η «γιούροστατ» πρέπει να έχει δικαίωμα να συλλέγει τα δεδομένα της απευθείας, να τα επαληθεύει και ενδεχομένως να τα δημοσιοποιεί.

Μεσοπρόθεσμα, πρέπει να μεριμνήσουμε μέσω της εφαρμογής ενός πτωχευτικού δικαίου για τα κράτη, να ρυθμίζεται εκ των προτέρων η κατανομή των βαρών σε περίπτωση δημόσιας υπερχρέωσης. Μέσω αυτού του μηχανισμού και οι πιστωτές του δημοσίου τομέα θα πρέπει να επιβαρύνονται με το μέρος του ρίσκου που τους αναλογεί. Ωστόσο, η πρωτοβουλία για έναν τέτοιο κανονισμό πτώχευσης μπορεί να αναληφθεί μόνον όταν η κατάσταση στις χρηματοπιστωτικές αγορές έχει ηρεμήσει. Στην αντίθετη περίπτωση, τα βάρη των επιτοκίων των κρατών που αντιμετωπίζουν δυσκολίες κατά τη διάρκεια της τρέχουσας κρίσης θα αυξηθούν ακόμη περισσότερο.
Ο Sven Giegold, η Rebecca Harms, Reinhard Bütikofer είναι ευρωβουλευτές του «ευρωπαϊκού πράσινου κόμματος»

Απο http://www.ppol.gr

ΤΕΜΠΗ: ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΕΔΑΦΟΣ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΓΙΑ ΛΥΣΗ ΜΕΣΩ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΥ

Τρίτη, 12 Ιανουάριος 2010 16:07 | Ειδήσεις - Δελτία Τύπου

Η πρόταση των Οικολόγων Πράσινων για φόρτωση των βαρέων οχημάτων σε ειδικά βαγόνια τρένου ως λύση για τον πολύμηνο αποκλεισμό των Τεμπών, κερδίζει έδαφος και φαίνεται να εξετάζεται σοβαρά από το Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων.Αυτό τουλάχιστον δήλωσε η Γραμματέας της Περιφέρειας Θεσσαλίας κ. Κ. Γερακούδη στη συνάντησή της με τους εκπροσώπους των Οικολόγων Πράσινων Λάρισας Λευτέρη Σιάκη, Κυριάκο Τσίπη και Κώστα Κούτσικο.

Ολοκληρωμένη πρόταση για μερική επίλυση του προβλήματος που δημιουργήθηκε με την κατολίσθηση στα Τέμπη με τη χρήση του σιδηροδρόμου είχαμε παρουσιάσει ως Οικολόγοι Πράσινοι σε συνάντηση με τον Υπουργό κ. Ρέππα και τον υφυπουργό κ. Μαγκριώτη. Στη συνάντηση μας είχαμε καταθέσει όλα τα στοιχεία που τεκμηριώνουν ότι οι λύσεις με βάση το σιδηρόδρομο είναι απόλυτα ρεαλιστικές, άμεσα εφαρμόσιμες και θεμελιωμένες στην ευρωπαϊκή εμπειρία. Να υπογραμμιστεί ότι οι σήραγγες έχουν το κατάλληλο ύψος ώστε να υποδεχτούν την λύση που προτείνεται.

Η κατολίσθηση στα Τέμπη έχει φέρει την ελληνική πολιτική μεταφορών σε οριακό σημείο, ενώ η κυκλοφορία των βαρέων οχημάτων δημιουργεί πολλά προβλήματα στο στενό και ακατάλληλο επαρχιακό οδικό δίκτυο και στις κατοικημένες περιοχές από όπου διέρχονται τα οχήματα. Είτε θα αφήσουμε το σιδηρόδρομο να δώσει επείγουσες αλλά και μονιμότερες λύσεις (π.χ. συνδυασμένες μεταφορές), βάζοντας παράλληλα τις βάσεις για ουσιαστική και διαρκή αναβάθμιση του ρόλου του, είτε θα μείνουμε κολλημένοι στο τέλμα των μέχρι τώρα επιλογών.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι είμαστε διατεθειμένοι να συνεργαστούμε σε θέματα όπως η προώθηση του σιδηροδρόμου, αρκεί η κυβέρνηση να δείξει ότι έχει την πολιτική βούληση για στοιχειωδώς ορθολογικές επιλογές.

Δείτε σχετικό ΒΙΝΤΕΟ της πρότασης των Οικολόγων Πράσινων

http://ecolarissa.blogspot.com/2010/01/blog-post_07.html

Στο χέρι μας οι καλύτερες μέρες

Είναι ν΄ απορείς. Σε όλες τις ανασκοπήσεις του 2009 κυριαρχούν λιμοί, πνιγμοί και καταποντισμοί, αεροπορικά δυστυχήματα και θάνατοι σπουδαίων προσωπικοτήτων. Κανένα –μα κανένα- καλό δεν συνέβη στον κόσμο τη χρονιά που πέρασε!

Οι υπαίτιοι της κρίσης κατασκευάζουν μεθοδικά το δικό τους άλλοθι, ενσπείροντας τρόμο, φόβο και απελπισία. Τα ελεγχόμενα από τους τραπεζικούς κολοσσούς μέσα ενημέρωσης προσπαθούν επίμονα να πείσουν την κοινωνία ότι για την κακή κατάσταση της οικονομίας ευθύνονται οι πολίτες, οι συνταξιούχοι, οι νοικοκυρές, οι μισθωτοί και πρέπει να πληρώσουν το κρίμα τους μ΄ έναν σφιχτό μέχρι στραγγαλισμού προϋπολογισμό, με περικοπές μισθών και αύξηση φορολογίας.

Προσπαθούν μεθοδικά να ενσταλάξουν στην ψυχή μας το φόβο, τη μιζέρια και την παραίτηση.

Μία λύση υπάρχει: Να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας. Να αναστρέψουμε το παιχνίδι και να ζητήσουμε εμείς λογαριασμό από τα αρπακτικά και τους απατεώνες. Να δώσουμε νόημα στη συλλογικότητα. Ν΄ ανακαλύψουμε την αισιοδοξία των αγώνων και της δράσης.

Η Συντακτική Ομάδα του ygeianet

Από http://www.ygeianet.gr/

«Η κουλτούρα της διαφθοράς διασύρει την Ελλάδα», από το περιοδικό Spiegel

Μια αξιοσημείωτη ανάλυση με τίτλο «Η κουλτούρα της διαφθοράς διασύρει την Ελλάδα» δημοσιεύτηκε στο γερμανικό περιοδικό Spiegel. Διαβάστε τα πιο ενδιαφέροντα αποσπάσματα.

[...] Στα όρια της εθνικής χρεοκοπίας έχει οδηγήσει τη χώρα η ελληνική κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να απειλείται ολόκληρη η ζώνη του Ευρώ. Ωστόσο, η ελίτ της χώρας θεωρεί ότι άλλα μέλη της νομισματικής Ένωσης θα πληρώσουν, παρά την ευρεία αναποτελεσματικότητα και διαφθορά.

Επί σειρά ετών, οι συντηρητικοί και οι σοσιαλιστές, οι οποίοι εναλλάσσονταν στη διακυβέρνηση της χώρας, δανείζονταν σαν να μην υπήρχε αύριο. Μέσω κακοδιαχείρησης και νεποτισμού, οδήγησαν τη χώρα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Οι πολίτες, από την πλευρά τους, αντέδρασαν συμμετέχοντας στη διαφθορά και την απάτη.

Με τη χρήση του ευρώ, η κατάσταση αυτή δεν αποτελεί αποκλειστικό πρόβλημα μιας μικρής χώρας 11 εκατομμυρίων κατοίκων, αλλά επηρεάζει όλη την Ευρώπη. Μια εθνική χρεοκοπία σε χώρα του ευρώ μπορεί να προκαλέσει σοβαρή ζημιά στο νόμισμα. [...]

Την περασμένη εβδομάδα, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Wolfgang Schäuble, προσπάθησε να καθησυχάσει τα πράγματα, όταν, μιλώντας στην εφημερίδα Bild, δήλωσε ότι, παρόλο που η Ελλάδα έχει ζήσει, «καλά, παρά τα μέσα της, δεν μπορούμε να πληρώσουμε για τα λάθη των Ελλήνων». Επρόκειτο για μια δήλωση που κάνει κάποιος όταν γνωρίζει ότι αυτό ακριβώς είναι που θα συμβεί στο τέλος.

Πριν την εκλογή του στις 4 Οκτωβρίου, ο νέος Έλληνας πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου μετέφρασε το σλόγκαν «Αλλαγή – Ναι, μπορούμε» του Αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα στα Ελληνικά. Η εκδοχή του Παπανδρέου όμως ήταν λίγο πιο δραματική: «Πρέπει να αλλάξουμε, αλλιώς βουλιάζουμε». Το βράδυ της 23ης Δεκεμβρίου, κατάφερε να «περάσει» τον πιο αυστηρό προϋπολογισμό στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, μέσω του Κοινοβουλίου. Το μόνο ερώτημα είναι: Αρκεί;

Ζητώντας πολλά από την κυβέρνηση

«Το πρόβλημα είναι ότι η ανίσχυρη οικονομία μας αναμένεται να ξεπεράσει την κρίση με ένα ισχυρό ευρώ, το οποίο σημαίνει ότι ζητάμε πολλά από την κυβέρνηση», δηλώνει κάποιος με την ικανότητα να καταλαβαίνει τον Παπανδρέου και την ομάδα του. Η βίλα του, σε ένα λόφο πάνω από την Αθήνα, είναι γεμάτη με αντίκες, έργα σύγχρονης τέχνης και καλό κρασί.

Ο Γιώργος Κύρτσος ήταν συμμαθητής με τον Παπανδρέου – σε ένα ιδιωτικό σχολείο, εννοείται – και αποφοίτησε μαζί του το 1971. Συνέχισε τις σπουδές του στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) και στο London School of Economics. Η Ελλάδα είναι μια φεουδαρχική κοινωνία που κυβερνάται από τις οικογένειες της υψηλής κοινωνίας. Ο πατέρας και ο παππούς του Παπανδρέου υπήρξαν πρωθυπουργοί της χώρας.

Ο Κύρτσος, πρώην οικονομικός σύμβουλος σε μια συντηρητική κυβέρνηση, είναι ιδιοκτήτης δύο εφημερίδων. Ως έφηβος, εντάχθηκε στο Κομουνιστικό Κόμμα. «Αποδέχομαι την κριτική του ΚΚΕ στον καπιταλισμό, αλλά [το σύστημα] μου αρέσει», δηλώνει ο ίδιος.

Ο Παπανδρέου, σημειώνει ο Κύρτσος, προωθεί «πολιτικές για το λαό, όχι για τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Λες και θα περίμεναν. Εύχομαι όλος ο κόσμος να ήταν έτσι». Σε κάποια από τις προεκλογικές του υποσχέσεις, ο Παπανδρέου φαινόταν να αγνοεί το ζήτημα των spread και δεσμεύτηκε να προχωρήσει σε αύξηση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων τον ερχόμενο χρόνο. Το αποκαλούμενο spread εκτοξεύτηκε στο 2,7% μετά την υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας από τους διεθνείς οίκους.

Το spread μπορεί να είναι τόσο θανατηφόρο για μια χώρα όσο το θαλασσινό νερό για έναν ναυαγό. Όσο μεγαλύτερο το χρέος μια χώρας, τόσο μεγαλύτερο είναι το επιτόκιο που καλείται να πληρώσει για τα κυβερνητικά ομόλογα. Η Γερμανία, ως ο πιο αξιόπιστος δανειστής της Ευρώπης, είναι το σημείο αναφοράς της Ευρωζώνης. Το spread στο 2,7% σημαίνει ότι ο Παπανδρέου πρέπει να πληρώσει επιτόκιο αυξημένο κατά 2,7% από τον Schäuble ή περίπου 6% σε ελληνικά κρατικά ομόλογα. Το αποτέλεσμα είναι η Ελλάδα να αναγκαστεί να δανειστεί περισσότερο.

Σήμερα, συνεχίζει ο Κύρτσος, η οικονομία δεν είναι πλέον ικανή να χρηματοδοτήσει τα κρατικά ιδρύματα, τα οποία βρίσκονται «εντελώς εκτός ελέγχου». Σύμφωνα με τον Κύρτσο, ο Παπανδρέου, όπως και ο συντηρητικός προκάτοχός του, δεν διαθέτει τη δύναμη να «ψαλιδίσει» τις κυβερνητικές σπατάλες. Στο τέλος, πιστεύει ο Κύρτσος, οι πλούσιες χώρες θα αναγκαστούν να ξεπληρώσουν.

Ταχυδακτυλουργικά κόλπα

Ο Πειραιάς αποτελεί μια χτυπητή περίπτωση. Η κινεζική Cosco Pacific Ltd. έλαβε ένα σημαντικό μερίδιο του κεντρικού λιμανιού της χώρας, κοντά στην Αθήνα. Οι εργάτες του λιμανιού, όμως, είναι πολύ ακριβοί για τους Κινέζους, και γι’ αυτό πρόκειται να απασχοληθούν αλλού, όπου δεν χρειάζονται ή θα απολυθούν τελείως λαμβάνοντας αμοιβή διακοπής εργασιακών σχέσεων ή επιδόματα πρόωρης σύνταξης. [...]

Τα σχολεία αποτελούν άλλη μια χαρακτηριστική περίπτωση. Οι Έλληνες διαθέτουν περίπου 140.000 δασκάλους. [...] Οι συντηρητικοί και οι σοσιαλιστές συνεχίζουν να πιέζουν τους κυβερνώντες για εύρεση εργασίας στους υποστηρικτές τους. Παραδοσιακά στην Ελλάδα, η Αθήνα ήταν ο ειδήμονας στην εκμετάλλευση των ευρωπαϊκών προγραμμάτων Stage, σχεδιασμένα να χρηματοδοτούν βραχυπρόθεσμες θέσεις εργασίας για τους ανέργους, με τη χρήση προσωρινών συμβολαίων, με στόχο την απόκτηση εργασιακής εμπειρίας λίγων μηνών. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή περίπου 30.000 αποκαλούμενοι stagiers που εργάζονται στο δημόσιο τομέα, ο οποίος είναι ήδη υπερδιογκωμένος. [...] Όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου ανακοίνωσε πρόσφατα ότι σκοπεύει να καταργήσει τα συμβόλαια stage, οι εργαζόμενοι αντέδρασαν και απαίτησαν μόνιμες θέσεις στο δημόσιο.

«Η χώρα αυτή έχει οργανωθεί εξαιρετικά αναποτελεσματικά και ακριβά. Πληρώνουμε συνέχεια για νέα τμήματα του κρατικού μηχανισμού», τονίζει ο Μπάμπης Παπαδημητρίου, οικονομικός αναλυτής. Ο Παπαδημητρίου είναι ο γκουρού της κρίσης για την Ελλάδα, ένα απλό αστέρι για τις δύσκολες εποχές. Είναι παρουσιαστής καθημερινής ραδιοφωνικής εκπομπής, εμφανίζεται στις βραδινές τηλεοπτικές ειδήσεις και γράφει άρθρα για τις εφημερίδες. [...]

Οι Έλληνες, σημειώνει ο Παπαδημητρίου, μπορεί να αγαπούν τη χώρα τους, αλλά βλέπουν το κράτος ως μια εξουσία που πρέπει να λεηλατηθεί. Η φοροδιαφυγή επηρεάζει κατά 10% την προστιθέμενη αξία των φόρων ανά την Ευρώπη, αλλά στην Ελλάδα το ποσοστό αγγίζει το 30%. Σύμφωνα με τον Παπαδημητρίου, η φοροδιαφυγή μαστίζει το 1/3 ολόκληρης της οικονομίας. Θεωρητικά, εκατοντάδες εκατομμύρια απλήρωτων φόρων μπορούν να εξασφαλιστούν, μια προσέγγιση που υποστηρίζει η νέα κυβέρνηση.

Πώς όμως; Σε άλλες χώρες, οι φοροδιαφεύγοντες δέχονται επισκέψεις από τις αρμόδιες εφοριακές αρχές, κάτι που γίνεται και στην Ελλάδα. Στην τελευταία όμως, οι συμφωνίες έχουν ήδη κλειστεί. Σε αντάλλαγμα για να συνεχίσουν να φοροδιαφεύγουν, οι αρμόδιοι λαμβάνουν «φακελάκι». Υπάρχουν μάλιστα και σταθερά επίπεδα δωροδοκίας. Για παράδειγμα, για τη λήψη ενός διπλώματος οδήγησης, το φακελάκι ανέρχεται στα 300 ευρώ.

«Ήμασταν πάντα μια κοινωνία βασισμένη στις προσωπικές εξυπηρετήσεις», αναφέρει ο Κώστας Μπακούρης, πρόεδρος του ελληνικού τμήματος της οργάνωσης Transparency International, η οποία κατέταξε την Ελλάδα στην 71η θέση – πίσω από τη Γκάνα – στη λίστα της με τις 180 περισσότερο διεφθαρμένες χώρες. Σύμφωνα με τον Μπακούρη, μια μέση ελληνική οικογένεια πληρώνει 1.700 ευρώ το χρόνο σε δωροδοκίες. [...]

Από το tvxs.gr

4.514285

Δημοτικά τέλη ανάλογα με τον όγκο σκουπιδιών που παράγει κάθε σπίτι

Σχέδιο αλλαγής του τρόπου χρέωσης των δημοτικών τελών παρουσίασε χθες η Οικολογική Εταιρία Ανακύκλωσης, σύμφωνα με το οποίο κάθε νοικοκυριό θα «πληρώνει όσο πετάει».

Το σύστημα ΠΟΠ (Πληρώνω όσο Πετάω) συγχρηματοδοτείται κατά 50% από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα LIFE, ενώ συμμετέχουν, από την Ελλάδα, ο Δήμος Ελευσίνας, η Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Με το νέο σχέδιο για τον υπολογισμό των δημοτικών τελών, τα νοικοκυριά που παράγουν λιγότερα απορρίμματα και επιδεικνύουν καλύτερες επιδόσεις στην ανακύκλωση θα ανταμείβονται καταβάλλοντας χαμηλότερα δημοτικά τέλη. Το «Πληρώνω όσο Πετάω» θα εφαρμοστεί πιλοτικά σε 1.500 σπίτια στον Δήμο Ελευσίνας για το 2010, αλλά η εμπειρία θα καταγραφεί και θα αξιοποιηθεί στη συνέχεια και από άλλους δήμους.

Πρόκειται για ένα σύστημα τιμολόγησης των υπηρεσιών διαχείρισης αποβλήτων που προσφέρουν οι ΟΤΑ και βασίζεται στην αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει». Τα δημοτικά τέλη που θα καταβάλλει κάθε νοικοκυριό θα συνδέονται με την ποσότητα των απορριμμάτων του που θα καταλήγουν στα σκουπίδια, και άρα στους ΧΥΤΑ. Έτσι, δίνεται στους δημότες ένα κίνητρο για να συμμετέχουν ενεργά στην ανακύκλωση και την κομποστοποίηση. Το σύστημα εφαρμόζεται ήδη με επιτυχία σε ορισμένους δήμους 14 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στους δημότες που θα συμμετάσχουν στο πρόγραμμα θα διανεμηθούν ειδικές σακούλες απορριμμάτων, οι οποίες θα διαθέτουν barcode (κωδικός προϊόντος) για κάθε δημότη, ώστε να ζυγίζεται το βάρος της σακούλας των σκουπιδιών που παράγει το κάθε νοικοκυριό. Τα απορρίμματα θα οδηγούνται σε συγκεκριμένους κάδους και η τελική χρέωση του κάθε δημότη σε δημοτικά τέλη θα είναι σε συνάρτηση με τον όγκο των σκουπιδιών που παρήγαγε.

Απο http://www.tvxs.gr/

Οι κολλητοί, ο ΟΠΑΠ και το Υπουργείο Πολιτισμού (ΜΕΡΟΣ 2ο)

του Μιχάλη Μιχελή *

Το βασικό πλεονέκτημα στην πολιτική προβολή σου, στην εποχή της επικοινωνιακής λατρείας, είναι να τα έχεις καλά με τους εκδότες, τους καναλάρχες και τους ραδιοφωναζτήδες. Στη συνέχεια φτιάχνεις ένα cool, κουλτουρέ προφίλ, είσαι ολίγον τι αποστασιοποιημένος, δηλαδή δεν μπαίνεις σε καβγάδες και κομματικές αντιπαραθέσεις καφενείων, έχει ένα καλό ακαδημαϊκό πτυχίο, αριστοκρατικό βιογραφικό και γίνεσαι ένας πρώτης τάξεως Γερουλάνος.

Δηλαδή, από σόι ευγενής. Κομψός, καλοντυμένος, με κλασικές γνώσεις από τον Μπαχ μέχρι τον Τσόκλη. Με ρίζες ιστορικές, πολιτικές, λογοτεχνικές, επιστημονικές, είσαι μεγαλωμένος μέσα στην upper culture της αλλοδαπής και ημεδαπής κι έχεις πάει σχολείο με τα βασιλοπαίδια ( Αλεξία, Παύλο κλπ.) στο Λονδίνο.

Με δυο λόγια, χορτάτος κι ορεξάτος να στρώσεις τον χύμα πολιτισμό της χώρας, των μπουζουκομάγαζων και των λογής λογής καρακατσούλικων γκαλά που πήγε να επιβάλλει ο Ζαχόπουλος, ο Πάγκαλος, ο Λιάπης, ο Τατούλης και η Παπαζώη. Κάνοντας ένα μεγάλο σάλτο, το σημερινό Υπουργείο Πολιτισμού, θέλει να ξεχάσει τους ενδιάμεσους πολιτικάντηδες κι από την οραματική Μελίνα, θέλει να φτάσει στο μεταμοντέρνο εκσυγχρονιστή Γερουλάνο. Το παιδί του "Μουσείου Μπενάκη", όπως τον αποκαλούν ( εξ αιτίας της μάνας του, που είναι διακεκριμένο στέλεχος σ' αυτό). Το βαθύ σόι της οικογένειας, έφερε δυο υπουργούς ξαδέλφια ν' ανταμώσουν, στην αίθουσα τελετών του Υπουργείου. Τον Σαμαρά και τον Γερουλάνο. (Και τα δυό ανίψια της Πηνελόπης Δέλτα).

Το κακό στην υπόθεση κυβερνητικός Πολιτισμός, είναι δυο αγκάθια. Το ένα ακούει στο όνομα αθλητισμός και Γ. Γραμματεία, που ανήκει στο Υπουργείο. Δηλαδή ίντριγκες, ντοπάρισμα, σκάνδαλα, βία, εγωκεντρικοί παράγοντες, μαζί με την συνοδευτική δόξα, το σκαλοπάτι της κοινωνικής αναγνώρισης. Κι άντε όλα αυτά να τα μαζέψεις. Άντε να κάνεις πολιτική και να εφαρμόσεις πολιτισμό, με την λούγκρα των ποδοσφαιροκάφρων και λοιπών αιθεροβαμόνων αθλητικάριων. Από την εποχή της Μελίνας, μέχρι την έξαρση των Ολυμπιακών Αγώνων, η μαύρη τρύπα του Υπουργείου, ήταν (κι είναι), τα λεφτά που έφευγαν (και φεύγουν), για την προβολή της Μεγάλης Ιδέας, που είχε αποκορύφωση την υπόθεση Κεντέρη-Θάνου και μετέπειτα τη φούσκα με την ντοπαρισμένη ομάδα της Άρσης Βαρών (μέχρι την ουρανοκατέβατη Χαλκιά).

Τ' άλλο αγκάθι στο Υπουργείο Πολιτισμού, είναι ο ΟΠΑΠ. Αυτή η πολυμήχανη εταιρεία, που έχει γίνει η εθνική μπαρμπουτιέρα ( 7η στον κόσμο στα κέρδη!) και παράλληλα, τον χρηματοδότη του πολιτισμού. (Δηλαδή από το ένα άκρο στο άλλο, στο διαπολιτιστικό μας φάσμα). Από την μια ο μεροκαματιάρης, ο καφενόβιος, ο κολλημένος με το "Πάμε Στοίχημα" και το "Λόττο", η γραφική φιγούρα των προποτζίδικων, που τρώει τα λεφτά του ακατάπαυστα στους αριθμούς, περιμένοντας να του κάτσει η καλή. Που δεν ξέρει αν ο Παπαϊωάννου, είναι χορευτής ή προπονητής. Που καταλαβαίνει μόνο από αποδώσεις στον τζόγο και δεν τον νοιάζει, αν ο Τσαρούχης είναι επετειακή έκθεση, στο Μπενάκη.

Όμως αυτός ο απλοϊκός Νεοέλληνας, που το μάτι του είναι διαρκώς καρφωμένο στην οθόνη (που λανσάρει τους αριθμούς του ΚΙΝΟ), είναι ο μέγας αιμοδότης του ΟΠΑΠ. Δηλαδή από το δελτίο του, ζουν κινηματογραφιστές, ηθοποιοί, τραγουδιστές, έντεχνες παραστάσεις. Από τα λεφτά του ΟΠΑΠ, φτιάχνεται η λουξ, η μπριλάντ, η καλοβολεμένη πλευρά του "πολιτισμικού μας" κάδρου. Οι συνάξεις πολιτισμού, που οργανώνει το Υπουργείο Πολιτισμού, στο "Μέγαρο", με τους καλοντυμένους, τους εκλεκτούς, με τους μεζέδες, τ' ακριβά κρασιά και τις απαραίτητες ψευδό αριστοκρατικές φιλοφρονήσεις, από το ταμείο των πρακτορείων της γειτονιάς μας, πληρώνονται.

Για να επιστρέψουμε στο θέμα μας. Οι κολλητοί λοιπόν του Παύλου Γερουλάνου, φροντίζουν το ίματζ του (από τον Κωστόπουλο και τον Καλημέρη, μέχρι τον Ψυχάρη και τον Πρετεντέρη, μαζί με τον Χατζηνικολάου). Δεν χρειάζεται να λέει πολλά, γιατί φροντίζουν άλλοι να τα λένε για κείνον. Για διαβάστε τις συνεντεύξεις και θα αντιληφθείτε το στήσιμο. Αυτός ρίχνει ιδέες, για να γίνουμε επιτέλους εστέτ Αγγλίας, ν' αποκτήσουμε γαλλική φινέτσα και ιταλική αναγεννησιακή πατίνα. Η ΕΡΤ να μεταβληθεί σε BBC. Ο τουρισμός της πλάκας να φύγει από τις φτηνό-μπίζνες και να μεταβληθεί σε κοσμοπολίτικο παράδεισο, για τους μυημένους του ελληνικού θαύματος. Οικολογικό τουρισμό τον βαφτίζουν, για να χαίρονται όλοι. Από τους εναλλακτικούς οικολόγους (με τη μεσογειακή δίαιτα που προτείνουν και τον αγροτουρισμό) και τους σνομπ κυνηγούς (που θα εξασκούν το σπορ τους, σε επιλεγμένα resort, σαν το κυνήγι της αλεπούς στην Βρετανία), μέχρι τους γκόλφερς του Κωνσταντακόπουλου στην Πύλο, τους άλλους στην Κρήτη και τους παρ' άλλους στην Χαλκιδική. 'Όλα χωράνε στο "Εκάλη Club", του νέου Υπουργείου Πολιτισμού.

Τις δημόσιες σχέσεις ανέλαβε ο ΔΟΛ, που προσβλέπει στον Υπουργό, τον συνδετικό κρίκο με τον πρωθυπουργό, αλλά και με τις προμήθειες που μπορεί να εξασφαλίσει (ο ΔΟΛ), στις σχέσεις του με τον τουρισμό, τις υποδομές την ΕΡΤ και την στήριξη των προγραμμάτων, που θα εφαρμόσει το Υπουργείο, στον τομέα αρμοδιοτήτων του. Άλλωστε μέχρι σήμερα, ο ΔΟΛ άμεσα κι έμμεσα είχε λόγο στις χορηγίες που δίνει το Υπουργείο Πολιτισμού, σε ανθρώπους της τέχνης και αντίστοιχες ΜΚΟ. Γι' αυτο και φρόντιζε να έχει υπο την αιγίδα του, ΟΛΟΥΣ τους Υπουργούς Πολιτισμού. Όμως στο ψητό μπαίνουν τώρα κι άλλοι. Οι Λάτσηδες, ο Αλαφούζος, ο Κόκκαλης, ο Βγενόπουλος κλπ. Τώρα μάλιστα που έφυγε ο Λαμπράκης (ο κολλητός του Σημίτη), καιρός είναι ο Παπανδρέου να φτιάξει νέες συμμαχίες, όπως τότε που λανσάρισε τον Κοσκωτά, στη δεκαετία του '80.

Το πρόβλημα όμως που προέκυψε στα λεφτά, δηλαδή στον ΟΠΑΠ, είναι δυσεπίλυτο. Μαφία κι αρμοδιότητες. Ο ΟΠΑΠ είναι ανακατεμένος με κατηγορίες για στημένα παιγνίδια και μπίζνες unusual, around the world.

(Με το νόμο του 2005 ο εν λόγω Οργανισμός έγινε ΔΕΚΟ κι εμπίπτει στο Υπουργείο Οικονομικών). Τώρα λοιπόν μετά από ατέλειωτους καβγάδες Γερουλάνου- Παπακωνσταντίνου, το θέμα θα το λύσει ο Παπανδρέου. Ο Παπακωνσταντίνου θέλει να ρίξει τα λεφτά στον Προϋπολογισμό, για τις συντάξεις , Υγεία, Παιδεία, Εξοπλισμούς και ο Γερουλάνος στο αναμορφωτήριο του Υπουργείου του. Ο Ορθολογιστής εναντίον του Υπερβατικού και στη μέση ο Παμπούκης. Γιατί γι' αυτόν τον χορτάτο Γερουλάνο, χωρίς "κολλητούς" και υψηλή τέχνη, η Ελλάδα είναι πολύ μίζερη. Από την άλλη ο Παπακωνσταντίνου προσβλέπει στην πολιτική του καριέρα. Δεν θέλει να καεί σαν τον Χριστοδουλάκη και τον Αλογοσκούφη. Ζητάει λεφτά για να κάνει την οικονομική του αναγέννηση. Μέχρι λοιπόν ο πρωθυπουργός να βρει την άκρη στα δυο του στελέχη, τα καλά παιδιά του ΟΠΑΠ, βρήκαν την ευκαιρία να κάνουν την προίκα τους.

Την βδομάδα λοιπόν που πέρασε, σκάρωσαν το δικό τους παιγνίδι. Η θυγατρική του εταιρεία (OPAP Internanional Lt), με έδρα τη Λευκωσία ( για να μην τους γίνεται εδώ ο ταμειακός έλεγχος), που καθοδηγείται από Άγγλους ειδήμονες ( Αντερσον, Μπένετ, Μπόρις, Νέλι, Χέιινς), την έκαναν... Μετέφεραν τον τομέα των αποδόσεων του στοιχήματος, στην Βαρκελώνη, στην Μάλτα και στις Φιλιππίνες! Δηλαδή πήραν δια της πλαγίας, το φιλέτο του ΟΠΑΠ. Στην Ελλάδα, η κρίσιμη περίοδος της οικονομικής δυσπαραξίας και η Σύνοδος της Κοπεγχάγης, τα κάλυψε. Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τον Γερουλάνο...

(Αν δεν κουραστήκατε, συνεχίζεται)...

* Ο Μιχάλης Μιχελής είναι δημοσιογράφος του ευρωπαικού δικτύου Euronews