Νόμιμα και παράνομα ιατρεία

Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας.
28 Νοεμβρίου 2005 (ΦEK A/287) NOMOΣ ΥΠ’ΑΡΙΘ. 3418 "Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας."

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄
ΓΕΝΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΑΣΚΗΣΗΣ
ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ

Άρθρο 7
Τόπος άσκησης του ιατρικού επαγγέλματος.

1. Ο ιατρός ασκεί τα καθήκοντά του στην περιφέρεια του ιατρικού συλλόγου στον οποίο έχει εγγραφεί και στη διεύθυνση που έχει δηλώσει. Απαγορεύεται στον ιατρό να διατηρεί περισσότερα του ενός ιατρεία ή εργαστήρια είτε ατομικά είτε σε συνεργασία με άλλον συνάδελφό του ή με τη μορφή ιατρικής εταιρείας.

Συνεπως οσοι γιατροι διατηρουν ιατρειο στην Αθηνα ή στον Πειραια και παραλληλα κανουν αρπαχτες με δευτερο ιατρειο στη Σαλαμινα ή σε αλλα νησια (συνηθως αιγινα, πορο ,υδρα, σπετσες), σαν τους τραγουδιστες σε επαρχιακα κεντρα, ειναι παρανομοι και πρεπει να διωκονται απο τη Νομαρχια και τον Ιατρικο Συλλογο.

Καθε νομιμο ιατρειο που επισκεπτομαστε πρεπει να εχει στην εισοδο πινακιδα που να αναγραφει << ΝΟΜΙΜΟ ΙΑΤΡΕΙΟ>> ή << ΝΟΜΙΜΟ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΕΙΟ>> και να φερει τη σφραγιδα του οικειου Ιατρικου Συλλογου.

Επισης ο χρηματισμος των ιατρων του ΕΣΥ (φακελακι) ειναι παρανομος, και παρανομει εκτος αυτου που το παιρνει και αυτος που το δινει, γιατι μαυτο τον τροπο κλεβουν και οι δυο την εφορια και το κρατος για ιδιον οφελος ( ο γιατρος αυξανει το εισοδημα του παρανομα και ο ασθενης γλιτωνει τα εξοδα που θα εκανε σε ιδιωτικο νοσοκομειο καταλαμβανοντας ομως τη θεση στο δημοσιο νοσοκομειο απο καποιον που την εχει απολυτη αναγκη και δεν εχει την οικονομικη δυνατοτητα ή την ασφαλιση για να παει σε ιδιωτικο νοσοκομειο ουτε χρηματα για φακελακι για να παει σε δημοσιο).

Καποτε πρεπει να εφαρμοστουν οι νομοι, ειναι απαραδεκτο να μιλαμε για μετρα για την οικονομια και να αναφερομαστε μονο στους μισθωτους και στους ελευθερους επαγγελματιες που κανουν φορολογικη δηλωση, οταν το 50 % της ελληνικης οικονομιας αφορα σε μαυρη εργασια και μαυρη οικονομια, που ουτε φορολογειται, ουτε πανω της μπορεις να εφαρμοσεις καποιο μετρο για εξοικονομηση πορων. Γι αυτο οποιαδηποτε συγκριση με μετρα που παρθηκαν σε αλλες χωρες (ιρλανδια, ισλανδια κτλ) ειναι απλως γελοιοτητα.

Απo-ανάπτυξη, η μόνη βιώσιμη απάντηση στην οικονομική και περιβαλλοντική κρίση

του Γ. Καλλή

Καθηγητή στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης

Η από-ανάπτυξη αναφέρεται πρωτίστως στην ανάγκη αποσύνδεσης του στόχου της κοινωνικής ευημερίας από τον στόχο της οικονομικής μεγάθυμης, της αύξησης δηλαδή του ΑΕΠ. Η πρόταση της από-ανάπτυξης είναι απλή. Μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα χωρίς να χρειάζεται να παράγουμε ή να καταναλώνουμε όλο και περισσότερο. Ακόμα πιο ριζοσπαστικά, η από-ανάπτυξη προτείνει μια ανάστροφη διαδικασία απο-μεγένθυνσης, ή σμίκρυνσης αν θέλετε, της οικονομίας, δηλαδή ελάττωσης της συνολικής παραγωγής και της συνολικής κατανάλωσης. Η διαδικασία αυτή είναι απαραίτητη, όπως θα εξηγήσω, αν θέλουμε να αποφύγουμε την οικολογική καταστροφή. Και αν την διαχειριστούμε σωστά, η απο-ανάπτυξη όχι μόνο δεν θα οδηγήσει σε αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας, αλλά μπορεί και να βελτιώσει την ποιότητα της ζωής μας.

Ο όρος απο-ανάπτυξη μεταφράζει στα ελληνικά το γαλλικό décroissance, ή το αγγλικό de-growth, όρος ο οποίος πρωτοεισήχθη από τους οικονομολόγους Jacques Grinevald του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης, και Serge Latouche του Πανεπιστημίου της Σορβόννης. Ο τελευταίος έχει γράψει σειρά δημοφιλέστατων βιβλίων πάνω στο θέμα και πολλά άρθρα στην Γαλλική και Διεθνή έκδοση της Le Monde.

Στην Γαλλία, και κατά δεύτερο λόγο στην Ιταλία και την Ισπανία, έχουν γεννηθεί κινήματα πολιτών τα οποία σήμερα αριθμούν χιλιάδες μέλη και τα οποία εργάζονται και εφαρμόζουν καθημερινά, μακριά από ακαδημαϊκές συζητήσεις, την ιδέα της από-ανάπτυξης. Τα κινήματα αυτά έχουν ενεργό ρόλο στην ανάπτυξη δικτύων ανταλλαγών και κοινοτικών νομισμάτων, κοινόκτητων οικισμών και οικολογικών καταλήψεων, κοινόκτητων συστημάτων επιδιόρθωσης ποδηλάτων ή χρήσης αυτοκινήτων, συνεταιριστικών τραπεζών, αγροτοσυναιτερισμών βιολογικών προϊόντων και οικολογικών αυτό-διοικούμενων βιοτεχνιών.

Το μήνυμα της απο-ανάπτυξης δεν είναι απλά ότι πρέπει να καταναλώνουμε λιγότερο. Ανατρέποντας το τοτέμ της οικονομικής ανάπτυξης, η από-ανάπτυξη μας καλεί να επανακτήσουμε την οικονομία από τα χέρια των ειδικών. Να επανα-πολιτικοποιήσουμε δηλαδή την δημόσια συζήτηση για το τι οικονομία θέλουμε και για ποιο σκοπό.

Γιατί να από-αναπτυχθούμε?

Επειδή η οικονομική ανάπτυξη δεν είναι βιώσιμη. Δεν είναι βιώσιμη οικολογικά, δεν είναι βιώσιμη κοινωνικά, δεν είναι βιώσιμη ούτε καν οικονομικά. Η έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης είναι ένα οξύμωρο το οποίο πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Πρώτον, γιατί δεν είναι οικολογικά βιώσιμη η ανάπτυξη? Σας παραθέτω απλούς υπολογισμούς, από ένα άρθρο του καθηγητή Tim Jackson στο περιοδικό New Scientist. Ας υποθέσουμε, γράφει ο Jackson έναν παγκόσμιο πληθυσμό εννέα δισεκατομμυρίων το 2050, ο οποίος θα έχει επιτύχει ένα εισόδημα ίσο με αυτό του μέσου Ευρωπαίου. Ας υποθέσουμε επίσης για την Ευρώπη μέσο ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 2%, ίσο δηλαδή με αυτόν πριν από την κρίση. Αν θέλουμε η συγκέντρωση των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα να μην ξεπεράσει το κατώτατο όριο που έθεσαν οι επιστήμονες για να αποφύγουμε την κλιματική καταστροφή, θα πρέπει έως το 2050, το 98% της οικονομικής παραγωγής να βασίζεται σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Ακόμα και στο πιο αισιόδοξο τεχνολογικά και πολιτικά σενάριο, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Τα τελευταία 20 χρόνια, και με όλη την υποτιθέμενη προσοχή στο περιβάλλον και την βιώσιμη ανάπτυξη, όχι μόνο δεν μειώθηκαν, αλλά αυξήθηκαν οι εκπομπές των ρύπων, στον αναπτυσσόμενο κόσμο αλλά και στην Ευρώπη και την Αμερική. Η όποια τεχνολογική πρόοδος επισκιάστηκε μακράν από τη ραγδαία συνολική αύξηση στην κατανάλωση.

Αν θέλουμε να αποφύγουμε την καταστροφή, οφείλουμε να ελέγξουμε την ανάπτυξη. Φέτος, με την διεθνή οικονομική ύφεση είναι η πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία, όπου οι εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα φαίνονται να μειώνονται. Κι όμως κάνουμε ότι μπορούμε για να αντιστρέψουμε τη κατάσταση και να αρχίσουμε ξανά να καταναλώνουμε και να παράγουμε σαν να μην υπάρχει αύριο.

Τα Κράτη μπροστά στο φάσμα της ανεργίας, θυμήθηκαν τον Κέυνς, και αυξάνουν τις δημόσιες δαπάνες, ρίχνοντας χρήμα στην αγορά. Χρήμα για να αλλάξουν τα νοικοκυριά το παλιό τους αυτοκίνητο. Χρήμα για να αγοραστούν τα χιλιάδες σπίτια και εξοχικά που μένουν απούλητα. Με ένα σμπάρο, οι πολιτικές του Κέυνς υπόσχονται δυο τρυγόνια. Και οι εργάτες, στις αυτοκινητοβιομηχανίες και τις οικοδομές δεν θα χάσουν την δουλειά τους, και θα έχουν χρήματα για να αρχίσουν να καταναλώνουν τονώνοντας την αγορά.
Ο Κέυνς, όπως ο ίδιος έλεγε, ενδιαφερόταν μόνο για το αύριο. Μία από τις γνωστές του ρήσεις ήταν ότι «μακροπρόθεσμα, όλοι θα έχουμε πεθάνει». Σήμερα, γνωρίζοντας για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, είναι επιεικώς ανεύθυνο να μην σκεφτόμαστε το μέλλον.

Η οικονομική ανάπτυξη ούτε πιο ευτυχισμένους μας κάνει, ούτε βοηθάει τους φτωχούς. Επανειλημμένες επιστημονικές δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η ευημερία στις περισσότερες δυτικές χώρες έφτασε το απόγειο της τη δεκαετία του 60 (στην Ελλάδα ίσως λίγο αργότερα). Από τότε έχει μείνει σταθερή ή μειώνεται. Ο διπλασιασμός της οικονομικής ανάπτυξης και η συνακόλουθη περιβαλλοντική επιβάρυνση στις δεκαετίες του 80 και του 90 δεν μας έχει κάνει διόλου πιο ευτυχισμένους. Όταν είσαι πολύ φτωχός, βρήκαν ειδικοί οικονομολόγοι, το λίγο παραπάνω εισόδημα σου επιτρέπει να ικανοποιήσεις βασικές ανάγκες και σε κάνει πολύ πιο χαρούμενο. Απο κει και πάνω τα πλούτη δεν κάνουν καμία διαφορά. Έρευνες διακεκριμένων ψυχολόγων δείχνουν ότι δεν είναι τα χρήματα ή η κατανάλωση τα οποία φέρνουν την ευτυχία, αλλά η ικανοποίηση βασικών αναγκών, η αίσθηση κοινότητας, φιλίας και ασφάλειας ή η αναγνώριση από τους άλλους. Το χρήμα είναι ένα άσχημο υποκατάστατο για όλα αυτά.

Επίσης παρά την συνεχιζόμενη ανάπτυξη τις τελευταίες δεκαετίες στις Δυτικές χώρες, οι κοινωνικές ανισότητες έχουν οξυνθεί. Υπολογίζεται ότι χρειάζονται 166 Ευρώ αύξησης του παγκόσμιου ΑΕΠ, για να καταλήξει μόνο 1 ευρώ παραπάνω σε αυτούς στον Τρίτο Κόσμο που ζουν κάτω από το όριο της απόλυτης φτώχειας. Αντιθέτως, η απελευθέρωση της κοινωνικής πολιτικής από φανταστικούς περιορισμούς στο όνομα της οικονομικής ανάπτυξης μπορεί να ανοίξει νέες δυνατότητες αναδιανομής του πλούτου. Και η απο-ανάπτυξη στην πλούσια Δύση, θα αφήσει χώρο και πόρους στις αναπτυσσόμενες χώρες να μπορέσουν να αναπτυχτούν τόσο όσο χρειάζεται για να ικανοποιήσουν τις βασικές ανάγκες των πληθυσμών τους.

Τέλος η οικονομική ανάπτυξη δεν είναι ούτε καν οικονομικά βιώσιμη. Όπως είπε και ο προηγούμενος ομιλητής η αίσθηση ότι αναπτυσσόμαστε οφείλεται στο ψέμα του δείκτη που λέγεται ΑΕΠ και ο οποίος δεν υπολογίζει τα περιβαλλοντικά ή κοινωνικά κόστη, και μετρά τα χρήματα που παν για την απορρύπανση ή τις φυλακές ως ανάπτυξη. Σήμερα αντιμετωπίζουμε κόστη που κουκουλώσαμε στο παρελθόν. Η πρόσφατη κρίση, εν μέρει, έχει να κάνει και με τον πανικό που επικράτησε στις αγορές το 2007 με τα νέα ότι ο ρυθμός άντλησης των αποθεμάτων του πετρελαίου χτυπάει κορυφή. Οι κλιματικές καταστροφές ήδη επηρεάζουν την οικονομία, όπως ο τυφώνας Κατρίνα στη Νέα Ορλεάνη. Στο μέλλον, και αν δεν αποτρέψουμε την κλιματική αλλαγή, φαινόμενα όπως η Κατρίνα θα είναι όλο και συχνότερα, διαβάλλοντας όποια προσπάθεια οικονομικής ανάπτυξης.

Τα επιτόκια στα δάνεια βασίζονται σε εξωπραγματικές προσδοκίες ανάπτυξης. Ουσιαστικά δανειζόμαστε από το μέλλον, με την πίστη ότι θα γινόμαστε πάντα πιο πλούσιοι για να ξεπληρώσουμε το χρέος. Η φούσκα όμως έσπασε. Η φανταστική οικονομία των προσδοκιών ξεπέρασε κατά πολύ την πραγματική οικονομία των περιορισμένων φυσικών και ανθρώπινων πόρων.

Η επιλογή που αντιμετωπίζουμε σήμερα δεν είναι μεταξύ ανάπτυξης και από-ανάπτυξης. Είναι μεταξύ μιας καταστροφικής και ανεξέλεγκτης ύφεσης και μιας ελεγχόμενης και βιώσιμης από-ανάπτυξης.


Ορισμένες προτάσεις για μια κοινωνικά βιώσιμη από-ανάπτυξη.

Βραχυπρόθεσμα οι προτάσεις της από-ανάπτυξης συγκλίνουν με πολλές από αυτές που διάβασα στο πρόγραμμα των Οικολόγων Πρασίνων για τις Ευρωεκλογές. Επενδύσεις σε εναλλακτικές μορφές ενέργειας και δημόσιες μεταφορές, φορολόγηση της κατανάλωσης φυσικών πόρων και των αγαθών πολυτελείας, χρηματοδότηση συνεταιριστικών τραπεζών, αγροτο-συναιτερισμών και οικολογικών βιομηχανιών, υποστήριξη εναλλακτικών τοπικών συστημάτων συναλλαγής, κλπ.

Ποια είναι η διαφορά θα ρωτήσετε τότε της από-ανάπτυξης από το Πράσινο New Deal, δηλαδή ένα πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων βασισμένων στον εκσυγχρονισμό των περιβαλλοντικών υποδομών, το οποίο διακηρύσσουν οι Οικολόγοι Πράσινοι, και το οποίο έχει ενσωματώσει ακόμα και η Κυβέρνηση Obama στις ΗΠΑ, τουλάχιστον ως μέρος του όλου πακέτου αντιμετώπισης της κρίσης ?

Η διαφορά δεν είναι τόσο στις προτάσεις όσο στην φιλοσοφία και τον απώτερο σκοπό. Το Πράσινο New Deal δίνει την εντύπωση ότι το περιβάλλον μπορεί να αποτελέσει ένα νέο μοχλό ανάπτυξης. Διατηρεί έτσι την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Όπως όμως εξήγησα με το υποθετικό σενάριο του Tim Jackson για το 2050, ο περιβαλλοντικός εκσυγχρονισμός από μόνος του δεν μπορεί να αποτρέψει την περιβαλλοντική καταστροφή.

Ακόμα σημαντικότερα, η υπόσχεση η οποία διαχέεται ότι ένα Πράσινο New Deal, θα μπορέσει να έχει τα αποτελέσματα του πρώτου New Deal, είναι εσφαλμένη. Είναι ποτέ δυνατόν τα κέρδη από τα φωτοβολταϊκά ή από την μόνωση των κτηρίων να συγκριθούν με τις τεράστιες ανταποδώσεις της μαζικής αστικοποίησης, των γεφυρών και των αυτοκινητοδρόμων ή της ανοικοδόμησης μετά τους δύο πολέμους? Οι ρυθμοί ανάπτυξης του 20ο αιώνα σύντομα θα αποτελέσουν μια παρένθεση στην ανθρώπινη ιστορία. Μια παρένθεση η οποία βασίστηκε στην εξεύρεση τεράστιων αποθεμάτων ορυκτών καυσίμων, τα οποία δυστυχώς τελειώνουν. Από φυσικής άποψης και μόνο είναι αδύνατο μια οικονομία βασισμένη σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας να φτάσει τους ρυθμούς ανάπτυξης της πετρελαιο-κοινωνίας μας. Το πετρέλαιο πολλαπλασιάζει δεκάδες φορές την ενέργεια που δαπανάται για την εξόρυξη και μεταφορά του και δημιουργεί τεράστιες δυνατότητες οικονομικής συσσώρευσης. Αντιθέτως, οι πλέον αποδοτικές ανανεώσιμες πηγές ενέργειας στην καλύτερη περίπτωση αυξάνουν οριακά την ενέργεια που δαπανάται για αυτές. Το Πράσινο New Deal θα δημιουργήσει από-ανάπτυξη. Όποιος υπόσχεται ανάπτυξη, σύντομα θα βρεθεί εκτεθειμένος.

Το Πράσινο New Deal οφείλει να τεθεί σε άλλη βάση. Είναι μια στρατηγική η οποία έχει νόημα μόνο αν ο στόχος είναι η δημιουργία μίας εναλλακτικής κοινωνίας, μιας κοινωνίας η οποία θα είναι χαρούμενη για να ζει με λιγότερα. Μια κοινωνία απο-ανάπτυξης.

Είναι μια τέτοια κοινωνία εφικτή εντός του καπιταλιστικού συστήματος? Πιστεύω πως όχι. Καπιταλισμός χωρίς κατανάλωση και ανάπτυξη δεν γίνεται. Διαβάζω απόσπασμα από άρθρο του George Monbiot στην εφημερίδα Guardian, όπου σχολιάζει τις πρωτοβουλίες αλυσίδων σουπερμάρκετ να μειώσουν την συμβολή τους στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Ο καπιταλισμός, λέει ο Monbiot, μπορεί να σου πουλήσει τοπικά, βιολογικά, ή κοινωνικά υπεύθυνα προϊόντα. Αυτό που με τίποτα δεν μπορεί να κάνει είναι να σου πουλήσει λιγότερο.

Προτάσσοντας ένα εναλλακτικό μοντέλο προς τον καπιταλισμό, και όχι έναν ανέφικτο πράσινο καπιταλισμό, η απο-ανάπτυξη επαναφέρει στην επικαιρότητα τις ριζοσπαστικές προτάσεις του πράσινου κινήματος, οι οποίες ταπεινή μου γνώμη είναι ότι κάπου τέθηκαν στο περιθώριο την δεκαετία του 90.

Για παράδειγμα οφείλουμε να ξαναδούμε συνολικά το ζήτημα της εργασίας. Η απο-ανάπτυξη θα δημιουργήσει πλεόνασμα εργατικού δυναμικού. Στο υπάρχον πλαίσιο η απασχόληση είναι συνώνυμη με την πλήρη, μισθωτή, καθημερινή εργασία. Όσο η αυτοεκτίμηση βασίζεται στο συγκριτικό εισόδημά και η α-εργία αποτελεί στίγμα, η μείωση της απασχόλησης συντελεί κοινωνική καταστροφή. Αντιθέτως μια κοινωνία απο-ανάπτυξης ανοίγει τον ορίζοντα για λιγότερες μέρες ή ώρες εργασίας και περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Για επανεκτίμηση της οικιακής ή της κοινωνικής εργασίας.

Οφείλουμε επίσης να συζητήσουμε πως μπορούμε να περιορίσουμε το ρόλο της διαφήμισης στην δημιουργία ψευδών αναγκών, υπερκατανάλωσης, υπερχρέωσης και, μέσω της χρηματοδότησης της ιδιωτικής τηλεόρασης, πολιτισμικής υποβάθμισης. Οφείλουμε να επαναφέρουμε το ζήτημα της αποκέντρωσης και της άμεσης δημοκρατίας. Της ριζικής μεταρρύθμισης του χρηματοπιστωτικού συστήματος και της αναμόρφωσης του νομοθετικού πλαισίου για την ιδιοκτησία. Η επένδυση σε οικολογικές υποδομές και πράσινες τεχνολογίες είναι σημαντική, αλλά από μόνη της δεν λέει τίποτα.

Φόβοι

Τέλος, θέλω να συζητήσω ορισμένους φόβους που δικαιολογημένα γεννά η ιδέα της από-ανάπτυξης. Φόβους για την οικονομία και την δημοκρατία και επιφυλάξεις για το πολιτικά εφικτό της πρότασης.

Ας ξεκινήσω από το τελευταίο. Προφανώς η από-ανάπτυξη δεν είναι μια πρόταση ελκυστική για τα υπάρχοντα κόμματα εξουσίας, ούτε μια πρόταση πλειοψηφίας, τουλάχιστον στην παρούσα φάση. Αποτελεί όμως μια ιδανική πλατφόρμα για την οικολογική αριστερά. Και θέλω να πιστεύω ότι αποτελεί μια θελκτική πρόταση για μεγάλο μέρος του πληθυσμού, το οποίο είναι απηυδισμένο με το υπάρχον σύστημα. Ο Clive Hamilton στο βιβλίο του Affluenza, το οποίο αναφέρεται στην Αυστραλία, υπολογίζει το ποσοστό αυτών που αποκαλεί downshifters, δηλαδή αυτών που αποφάσισαν συνειδητά να αλλάξουν δουλειά και τρόπο ζωής, θυσιάζοντας το εισόδημά τους και τις ανέσεις τους για μια καλύτερη ποιότητα ζωής, σε ένα 20 με 30% του πληθυσμού. 20 με 30% είναι μια πολύ σημαντική βάση για το χτίσιμο ενός πολιτικού κινήματος. Και αν η κρίση συνεχιστεί, όπως πιστεύω ότι θα συνεχιστεί, το κίνημα αυτό μπορεί να γίνει πλειοψηφικό.

Κάποιοι φοβούνται την πλήρη απορρύθμιση της οικονομίας, αν προσπαθήσουμε να σταματήσουμε την ανάπτυξη. Όπως προανέφερα, δεν είναι αναγκαίο η από-ανάπτυξη να αυξήσει την φτώχεια, και την ανεργία, αν υπάρξει συνακόλουθη αλλαγή του εργασιακού καθεστώτος. Η εγκαθίδρυση ελάχιστου εξασφαλισμένου εισοδήματος, χρηματοδοτούμενου από φόρους, μπορεί να μειώσει περαιτέρω την ανασφάλεια που δημιουργεί η από-ανάπτυξη. Αντίθετα με κάποιους άλλους ειδικούς οι οποίοι όλα αυτά τα χρόνια μας διαβεβαίωναν ότι ξέρουν τι λεν, έχω την ευθύνη να πω ότι όλα τα παραπάνω είναι υποθέσεις προς διερεύνηση. Κανείς οικονομολόγος όμως ως τώρα δεν έχει ενδιαφερθεί να ερευνήσει την πιθανότητα της ομαλής από-ανάπτυξης. Στα πλαίσια ενός ερευνητικού δικτύου το οποίο συντονίζω, οι οικονομολόγοι της ομάδας, από το Πανεπιστήμιο του East Anglia, δουλεύουν ακριβώς για αυτό χρησιμοποιώντας νέα μακροοικονομικά μοντέλα του καθηγητή Peter Victor από το Τορόντο.

Άλλοι ανησυχούν ότι η πρόταση της από-ανάπτυξης κρύβει τους σπόρους του ολοκληρωτισμού. Πως θα πεισθούν ορισμένοι να καταναλώσουν λιγότερο και ποιος θα ελέγχει αν το κάνουν? Πως θα πεισθούν ειρηνικά, με ρωτάν, οι έχοντες να μοιραστούν μεγαλύτερο μέρος του πλούτου τους με τους μη έχοντες? Όπως πείσθηκαν, απαντώ, κάποιοι ότι το να καταναλώνουν όλο και περισσότερο είναι αυτοσκοπός, ή όπως πείσθηκαν οι φτωχότεροι όλα αυτά τα χρόνια να δέχονται τις αυξανόμενες ανισότητες.

Άλλοι ρωτάν, μα πως μπορείς να είσαι σίγουρος ότι μια πρόταση από-ανάπτυξης εφόσον κατατεθεί στην δημοκρατική αρένα δεν θα μεταλλαχθεί σε κάτι τελείως διαφορετικό? Κανένα πρόβλημα, απαντώ. Δεν είμαι τόσο σίγουρος για την πρόταση την οποία καταθέτω για να υποστηρίξω την επιβολή της. Σε περιόδους κρίσης σαν την σημερινή, οφείλουμε να καταθέτουμε νέες ιδέες, έστω και ασχημάτιστες. Μικρές ιδέες μπορεί να κάνουν μεγάλες διαφορές, και όχι απαραίτητα τις διαφορές τις οποίες φαντάζονται αυτοί που καταθέτουν τις ιδέες.


Επίλογος

Επιτρέψτε μου να κλείσω με μια μεταφορά, η οποία συνοψίζει το επιχείρημά μου σήμερα.

Είμαστε επιβάτες σε ένα αυτοκίνητο το οποίο τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς το γκρεμό. Το αυτοκίνητο αρχίζει να κλωτσάει. Η βενζίνη τελειώνει και η μηχανή σκουριάζει. Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε σήμερα είναι να ξαναβάλουμε βενζίνη, να διορθώσουμε τη μηχανή, και να συνεχίσουμε την τρελή πορεία προς τον γκρεμό. Το Πράσινο New Deal προτείνει να αλλάξουμε την μηχανή του αυτοκινήτου και να την κάνουμε υβριδική.

Η από-ανάπτυξη αντιθέτως μας καλεί να σταματήσουμε το αμάξι και να βάλουμε όπισθεν. Ή μάλλον καλύτερα, να πατήσουμε φρένο, να κατέβουμε από το αμάξι και να αρχίσουμε να περπατάμε προς όποια κατεύθυνση θέλουμε. Σίγουρα όχι πάντως προς τον γκρεμό.

Η επόμενη «φούσκα» θα είναι οικολογική!

Η στρατηγική Κιότο και Κοπεγχάγης δεν αντιμετωπίζει την κλιματική αλλαγή, απλώς μετατρέπει τον άνθρακα σε επικερδές εμπόρευμα

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Του Πετρου Παπακωνσταντινου

Εν μέσω πληθωρικών ελπίδων για πράσινη στροφή του Μπαράκ Ομπάμα σε σύγκριση με τη μυωπικά αντιοικολογική πολιτική Μπους και για λυτρωτικές αποφάσεις της διάσκεψης της Κοπεγχάγης, ώστε να αναχαιτισθεί η κλιματική αλλαγή, οι απόψεις του καθηγητή Τζέιμς Χάνσεν από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια συνιστούσαν χτυπητή παραφωνία.

«Θα προτιμούσα να μην πραγματοποιηθεί (η διάσκεψη) αν πρόκειται να πιστέψει ο κόσμος ότι κινούμαστε σε ορθή τροχιά, ενώ στην πραγματικότητα οδεύουμε προς την καταστροφή», δήλωσε στον Guardiaο Αμερικανός επιστήμονας. Εξίσου επικριτικός εμφανίστηκε έναντι του Ομπάμα, αλλά και του θεωρητικά «πράσινου» πρώην αντιπροέδρου Αλ Γκορ. Με άρθρο στους New York Times, ο Χάνσεν υποστήριξε ότι η λογική τους «στην πραγματικότητα διαιωνίζει την ατμοσφαιρική ρύπανση την οποία ισχυρίζεται ότι αντιμάχεται» και ότι «απλώς επιτρέπει στους υπεύθυνους για τη ρύπανση και στους χρηματιστές της Γουόλ Στριτ να γδάρουν τον κόσμο, αποκομίζοντας δισεκατομμύρια δολάρια».

Αν οι απόψεις αυτές δεν είχαν διατυπωθεί από έναν άνθρωπο σαν τον Χάνσεν, θα απορρίπτονταν βιαστικά ως παρωχημένος αντικαπιταλισμός. Οταν όμως ο υπογράφων τυγχάνει να είναι διευθυντής ερευνών ινστιτούτου της NASA, ίσως ο πλέον αναγνωρισμένος περιβαλλοντολόγος του κόσμου και πάντως ο επιστήμονας εκείνος που έχει «εκπαιδεύσει» όσο κανείς άλλος τους Αμερικανούς πολιτικούς με τις επανειλημμένες καταθέσεις του στο Κογκρέσο, κάποιος λόγος σοβαρός πρέπει να υπάρχει.

Το ισχυρό σημείο της παρέμβασης Χάνσεν είναι ότι πάει πιο βαθιά από τον αφρό της δημοσιογραφικής κάλυψης της Κοπεγχάγης -αν θα έχουμε, τελικά, νομικά δεσμευτικές αποφάσεις ή θα περιοριστούμε σε πολιτική συμφωνία, αν θα βρεθεί κάποιος συμβιβασμός μεταξύ πλουσίων και αναπτυσσόμενων χωρών κ.λπ.- για να φτάσει στην πραγματική ρίζα του προβλήματος. Δηλαδή, στη βασική στρατηγική του διεθνούς «εμπορίου ρύπων», που σημάδεψε όλες τις διεθνείς διασκέψεις, από το Ρίο και το Κιότο μέχρι την Κοπεγχάγη και η οποία αναζητεί οικολογικά αποτελεσματικές λύσεις στο πλαίσιο της αναρχικά ελεύθερης αγοράς. Μια λογική ανάλογη με την επιείκεια της Καθολικής Εκκλησίας, η οποία πουλούσε συγχωροχάρτια κατά τον Μεσαίωνα: οι επίσκοποι μάζευαν λεφτά και οι πιστοί μπορούσαν, ξαλαφρωμένοι, να ριχτούν σε νέες αμαρτίες!

Θεωρητικά, το σύστημα του «cap and trade» λειτουργεί ως εξής: μια πολιτική αρχή (η κυβέρνηση, στο εσωτερικό της χώρας ή μια δεσμευτική συνθήκη, σε διεθνές επίπεδο) καθορίζει ανώτατα όρια εκπομπής ρύπων για τις επιχειρήσεις ή για τα έθνη - κράτη αντίστοιχα. Βάσει αυτών των ορίων, εκδίδονται άδειες εκπομπής ρύπων, οι οποίες πωλούνται και αγοράζονται σαν οποιαδήποτε άλλα προϊόντα, σε τιμές που καθορίζονται από την προσφορά και τη ζήτηση: μια χώρα ή επιχείρηση που ρυπαίνει λιγότερο από το όριο που της έχει πιστωθεί μπορεί να πουλήσει τα δικαιώματα εκπομπής ρύπων που της περισσεύουν σε μια άλλη χώρα ή επιχείρηση. Τα έσοδα από αυτό το εμπόριο διοξειδίου του άνθρακα τροφοδοτούν προγράμματα «πράσινης» ανάπτυξης, ενώ το κίνητρο της μείωσης του κόστους οδηγεί όλους στον περιορισμό των ρύπων, με αποτέλεσμα τα επιτρεπτά όρια να μειώνονται διαρκώς.

οπως έγραψε όμως ο Χάνσεν, «η στρατηγική που βασίζεται στην ελεύθερη αγορά, όσο κι αν εγκωμιάστηκε διεθνώς, αποδείχθηκε αναποτελεσματική ως προς την επιβράδυνση της υπερθέρμανσης του πλανήτη». Ο βασικός λόγος είναι απλός: αν πέσουν σημαντικά οι εκπομπές ρύπων, τότε, βάσει του νόμου προσφοράς και ζήτησης, θα πέσει η τιμή του άνθρακα. Επομένως, οι μεν πωλητές δικαιωμάτων εκπομπής θα έχουν λιγότερα χρήματα για να στηρίξουν τις «πράσινες» πολιτικές τους, οι δε αγοραστές θα έχουν ισχυρότερα κίνητρα να συνεχίσουν να ρυπαίνουν. Κατ' αυτό τον τρόπο, η «αυτορρυθμιζόμενη αγορά» θα έχει ως συνέπεια την… επαναφορά των ρύπων στο προηγούμενο, υψηλό επίπεδο!

Θεωρητική εικασία; Κάθε άλλο! Στις 31 Οκτωβρίου, η γαλλική Le Monde, κάτω από τον τίτλο «η αγορά των τρελών», δημοσίευσε αποκαλυπτικό ρεπορτάζ σύμφωνα με το οποίο ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο μπλόκαρε, στην Κομισιόν, αναλυτικό σχέδιο για την εξοικονόμηση ενέργειας στα κράτη - μέλη κατά 20%. Ο λόγος; Η εξοικονόμηση ενέργειας θα έριχνε την τιμή του διοξειδίου του άνθρακα πολύ κάτω από τα 15 ευρώ τον τόνο, όπου κυμαίνεται σήμερα, με αποτέλεσμα να χάσει πολλά χρήματα η Ευρώπη από τις πωλήσεις δικαιωμάτων εκπομπής ρύπων σε τρίτες χώρες. Με άλλα λόγια, είναι καλύτερα να αναπνέουμε περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα, παρά να χάσουμε τα χρήματα που πληρώνουν οι Κινέζοι ή οι Ινδοί για να εκπέμπουν και αυτοί περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα!

Η σχιζοφρενική κατάσταση επιδεινώνεται ακόμη περισσότερο από δύο παράγοντες. Ο πρώτος είναι η λεγόμενη «αντιστάθμιση» - η οποία δίνει, για παράδειγμα, το δικαίωμα στην Αμερική ή στη Βραζιλία να ρυπαίνουν περισσότερο με το επιχείρημα ότι δεν καταστρέφουν, τόσο γρήγορα όσο θα το επιθυμούσαν, τους μεγάλους δρυμούς ή τα τροπικά δάση της Αμαζονίας αντίστοιχα. Ο δεύτερος και κυριότερος είναι η δημιουργία νέων, χρηματιστικών παραγώγων, κυριολεκτικά «τοξικών προϊόντων» της Γουόλ Στριτ, πάνω στις άδειες εκπομπής ρύπων, κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο που δημιουργήθηκαν τα διαβόητα παράγωγα CDS πάνω στα ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια, στις ΗΠΑ.

Οπως αποκάλυψε πρόσφατα η Wall Street Journal, τα χρηματιστικά παράγωγα πάνω στο εμπόριο του άνθρακα ανέρχονται σήμερα σε 100 δισ. δολάρια και προβλέπεται να εκτοξευθούν στα 3 τρισ το 2020. Στο Πράσινο Χρηματιστήριο, το οποίο έχει ήδη δημιουργηθεί, δραστηριοποιούνται όλοι οι γίγαντες της Γουόλ Στριτ: Μόρκγαν Στάνλεϊ, Σίτιγκρουπ, Γκόλντμαν Σακς, Μπανκ οφ Αμέρικα, Τζ.Π. Μόργκαν και πάει λέγοντας. Οι εν λόγω επενδυτικές τράπεζες τσέπωσαν τα τρισ. δολαρίων που τους έδωσαν οι κυβερνήσεις Μπους και Ομπάμα και, αντί να αποπληρώσουν τα χρέη από τα στεγαστικά δάνεια, έριξαν ζεστό χρήμα στον καινούργιο, «πράσινο» τζόγο του άνθρακα, αποδεικνύοντας έτσι πόσο αποτελεσματικός μπορεί να γίνει ο «καπιταλισμός του καζίνο» στην ανακύκλωση της… βλακείας!

Ληστεία σε βάρος του Τρίτου Κόσμου

Μια από τις εναλλακτικές ιδέες που έχει προταθεί στη θέση του συστήματος «cap and trade» στηρίζεται στον λεγόμενο «φόρο άνθρακα», δηλαδή στην επιβάρυνση της τιμής όλων των προϊόντων ανάλογα με τη συμβολή τους στην ατμοσφαιρική ρύπανση. Πέραν των άλλων προβλημάτων που θέτει αυτή η ιδέα, όμως, τίθεται ζήτημα έμμεσου προστατευτισμού εναντίον των προϊόντων του Τρίτου Κόσμου: η Δύση θα επιβάλλει προστατευτικούς δασμούς στα κινέζικα ή τα ινδικά προϊόντα και θα ισχυρίζεται ότι το κάνει, όχι επειδή είναι πιο ανταγωνιστικά από τα δικά της, αλλά επειδή είναι πιο «βρώμικα».

Επιπλέον, η πίεση της Δύσης προς τις νέες βιομηχανικές δυνάμεις της περιφέρειας, που ενοχοποιούνται για μεγάλο μέρος της παγκόσμας ρύπανσης, αποσιωπά ορισμένες ενοχλητικές αλήθειες. Αίφνης, η κάποια μείωση, αναλογικά, της εκπομπής ρύπων από τη Δύση οφείλεται εν πολλοίς στη μεταφορά μεταποιητικών βιομηχανιών προς την Ασία και τη Λατινική Αμερική. Με άλλα λόγια, η Δύση έκανε εξαγωγή ρύπανσης σε αυτές τις χώρες, τις οποίες καλεί στη συνέχεια να πληρώσουν, και μάλιστα διπλά: πρώτα, με την απαίτηση να αντιμετωπίσουν μέσα σε δύο δεκαετίες αυτό που η Δύση δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει σε δύο αιώνες βιομηχανικής επανάστασης και έπειτα, μέσω της πώλησης των «δικαιωμάτων εκπομπής ρύπων».

όλοι την έχουμε... λίγοι το γνωρίζουν

Η κλιματική αλλαγή είναι θηλιά στο λαιμό του καθενός μας, κυρίως των παιδιών μας που θα βιώσουν την κακή διαχείριση των φυσικών πόρων των περασμένων χρόνων. Δεν είναι όμως αργά αρκεί να πάρουμε αποφάσεις τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Το καθαρό νερό, ο καθαρός αέρας, η καθαρή τροφή δεν χαρίζονται, κερδίζονται. Αυτές τις μέρες στην σύνοδο για το κλίμα, στην Κοπεγχάγη, παίρνονται σημαντικές αποφάσεις που θα καθορίσουν το μέλλον μας αλλά και το μέλλον των παιδιών μας. Οι Οικολόγοι Πράσινοι απαιτούμε και διεκδικούμε αλλαγή στο μοντέλο ανάπτυξης των τελευταίων 30 χρόνων. Οι κυβερνήσεις οφείλουν στους πολίτες τους γενναίες αλλαγές.

Απο ecolarissa.blogspot.com

Η ΝΕΑ ΓΡΙΠΗ, ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

Η νέα γρίπη αποτελεί μια πρόκληση για την ικανότητά μας να σταθμίζουμε με νηφαλιότητα, ως κοινωνία και υγειονομικές αρχές, τις απειλές για τη δημόσια υγεία και να παίρνουμε αποφάσεις που ανταποκρίνονται στο δημόσιο συμφέρον.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις και τα στοιχεία από τις επιδημιολογικές μελέτες, αποτελεί όντως ένα δυνητικό κίνδυνο για τη δημόσια υγεία, και κυρίως για την αντοχή του ταλαιπωρημένου δημόσιου συστήματος υγείας. Στον τομέα αυτό οι Οικολόγοι Πράσινοι έχουμε θέσει από καιρό ζητήματα όπως οι ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις ή η κάλυψη των κενών σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας.

Παραμένει όμως, σε ατομικό τουλάχιστον επίπεδο, λιγότερο επικίνδυνη από την κοινή εποχική γρίπη, με την οποία είμαστε πλήρως εξοικειωμένοι. Επιβάλλεται λοιπόν να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα με σύνεση και ψυχραιμία, κρατώντας αποστάσεις από τον πανικό και το μαζικό άγχος. Σημαντικός εδώ είναι και ο ρόλος των Μέσων Ενημέρωσης. Χρήσιμο είναι επίσης να έχουμε υπόψη ότι υπάρχουν και ισχυρά συμφέροντα, συνδεδεμένα κυρίως με τη φαρμακοβιομηχανία και τη διακίνηση του φαρμάκου, που θα επωφελούνταν από την τεχνητή καλλιέργεια πανικού για να προωθήσουν οικονομικές επιδιώξεις άσχετες με τη δημόσια υγεία.

Η ευεξία και η υγεία της κοινωνίας μπορούν να διασφαλιστούν μόνο από πολιτικές πραγματικής πρόληψης, που αντιμετωπίζουν τις πραγματικές αιτίες των ασθενειών (όπως ακατάλληλη διατροφή, μολυσμένο νερό και αέρα, ψυχικά στρες, έλλειψη συναισθηματικής στήριξης). Για τη νέα γρίπη κύριο στοιχείο πρόληψης, σύμφωνα και με τις υποδείξεις των ειδικών του ιατρικού κόσμου, οφείλει να είναι η τήρηση των βασικών κανόνων υγιεινής.

Ιδιαίτερα προγράμματα όφειλαν να έχουν ήδη σχεδιαστεί για κοινωνικές ομάδες με περιορισμένη πρόσβαση σε ενημέρωση και υπηρεσίες υγείας, όπως άστεγοι ή μετανάστες χωρίς χαρτιά. Τα προγράμματα αυτά απαιτούν ενημέρωση στη μητρική γλώσσα των μεταναστών, καθώς και εμπλοκή Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων που προσφέρουν ήδη υποστηρικτικές υπηρεσίες στους συγκεκριμένους ανθρώπους.

Το θέμα των μαζικών εμβολιασμών απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή. Δε μπορούμε παρά να λάβουμε υπόψη και τις δημόσια εκφρασμένες επιφυλάξεις μεγάλης μερίδας του επιστημονικού κόσμου για την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια του εμβολίου. Δεν αποδεχόμαστε τις ακραίες απόψεις για «δολοφονική» δράση των εμβολίων, ούτε όμως και την πίεση για εκτεταμένους μαζικούς εμβολιασμούς που να καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας.

Ο υποχρεωτικός εμβολιασμός εκτός ότι εκθέτει εκατομμύρια άτομα σε κινδύνους σχετικούς με αυτή την πράξη, εμποδίζει τη συνειδητοποίηση των πολιτών για τις επιλογές του τρόπου ζωής για μία πραγματική και αποτελεσματική προφύλαξη της υγείας τους. Στο φως των συνταγματικών αξιών, που βάζουν το άτομο όλο και περισσότερο στο κέντρο της κοινωνικής οργάνωσης, διεκδικείται το δικαίωμα της πλήρους ενημέρωσης των πολιτών για όλους τους διαθέσιμους τρόπους πρόληψης και θεραπείας, και η δυνατότητα ελεύθερης επιλογής.

Επισημαίνουμε επίσης την απουσία έγκαιρης ολοκληρωμένης ανοιχτής δημόσιας διαβούλευσης μεταξύ πολιτείας, επιστημονικών και κοινωνικών φορέων, που οδήγησε στη σημερινή χαώδη κατάσταση και στο έλλειμμα εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στην πολιτεία και στους επιστημονικούς φορείς. Καλούμε την κυβέρνηση και τους επιστήμονες, έστω και τώρα, να αναλάβουν υπεύθυνα τον κοινωνικό τους ρόλο.

Παράλληλα χρειάζεται να δοθεί έμφαση στην διερεύνηση της προέλευσης του ιού, εστιάζοντας και σε κάθε πιθανή ανθρωπογενή αιτία. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν ενδεχόμενα κενά στα μέτρα ασφαλείας των ερευνητικών εργαστηρίων, ο ρόλος και οι επιπτώσεις της εντατικής κτηνοτροφίας, όπως και οι αντίστοιχες επιπτώσεις των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών.

Σημαντικό είναι, τέλος, να έχουμε υπόψη ότι η εξέλιξη της κλιματικής αλλαγής ενδέχεται να μας φέρει αντιμέτωπους με ακόμη σοβαρότερες προκλήσεις σε θέματα δημόσιας υγείας στο εγγύς μέλλον. Χρειάζονται λοιπόν αντίστοιχα ερευνητικά προγράμματα και ισχυρή παρέμβαση του δημόσιου τομέα υγείας με κατάλληλες πολιτικές, ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι για κάθε εξέλιξη.

Η Εκτελεστική Γραμματεία των Οικολόγων Πράσινων

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Σας καλουμε να λαβετε μερος στην Γενικη Συνελευση του ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΥ ΟΜΙΛΟΥ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ που θα πραγματοποιηθει την Κυριακη 22 Νοεμβρη 2009 στην αιθουσα εκδηλωσεων του Εργατικου Κεντρου Σαλαμινας και ωρα 10.00 με τα εξης θεματα:

1. Εκλογη τριμελους προεδρειου της Γ.Σ.

2. Οριστικη αποφαση εγγραφης νεων μελων.

3. Συζητηση για τα πεπραγμενα του ομιλου και καθορισμος μελλοντικων δρασεων.

4. Εκλογη τριμελους εφορευτικης επιτροπης.

5. Εκλογη τριμελους εξελεγκτικης επιτροπης και δυο αναπληρωματικων μελων.

6. Εκλογη επταμελους Διοικητικου Συμβουλιου και τριων αναπληρωματικων μελων.

Σε περιπτωση που δεν επιτευχθει απαρτια, η Γ.Σ. θα διεξαχθει την Κυριακη 29 Νοεμβρη 2009 στον ιδιο χωρο και με τα ιδια θεματα. Αν και παλι δεν επιτευχθει απαρτια η Γ.Σ. θα διεξαχθει την Κυριακη 6 Δεκεμβρη στον ιδιο χωρο και με τα ιδια θεματα.Αιτησεις για υποψηφιοτητα στην εκλογη Διοικητικου Συμβουλιου θα υποβαλλονται μεχρι 19-11-2009 στα μελη της προσωρινης διοικησης.
ΣΑΛΑΜΙΝΑ 7-11-2009

Για την προσωρινη διοικηση

Ο προεδρος Ο γραμματεας

Ν.Κογιας Μ.Κανακης

Μυθευματα....

ΦΗΜΕΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΡΙΦΘΕΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ,

ΑΛΛΑ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΒΕΒΑΙΩΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ :

- Η καταναλωση αλατος αυξανει την αρτηριακη πιεση

- Η καταναλωση αυγων αυξανει την χοληστερινη του αιματος

- Ο πλανητης κινδυνευει να καταστραφει απο τις ενεργειες του ανθρωπου (ο ανθρωπος κινδυνευει να αυτοκαταστραφει καταστρεφοντας τη φυση- η φυση θα αναγεννηθει μετα την εξαφανιση του ανθρωπινου ειδους)

- Οι οικολογοι απελευθερωνουν λυκους και φιδια ( οι κηνυγοι απελευθερωνουν ζωα και κυριως πουλια για να αυξηθει το θηραμα, κατι που ειναι λαθος και αντιοικολογικο)

- Η οπλοφορια μας προστατευει απο εγκληματικες ενεργειες ( οι κατοχοι οπλων κινδυνευουν 100 φορες περισσοτερο απο τους αοπλους να πεσουν θυματα πυροβολισμου)

- Η θανατικη ποινη μειωνει την εγκληματικοτητα ( οπου εχει εφαρμοστει, η εγκληματικοτητα εχει αυξηθει)

- Το αλκοολ αυξανει τη σεξουαλικη ικανοτητα

- Οι αντρες σκεφτονται περισσοτερο το σεξ απο τις γυναικες

- Οι κατασκευη μεγαλων οδικων αρτηριων βελτιωνει την κυκλοφορια (οπου εχουν κατασκευαστει μεγαλα οδικα δικτυα η κυκλοφορια επιδεινωθηκε,πχ κηφισος, αττικη οδος στην Αθηνα)

- Οι ελληνες ειναι μεγαλοι εραστες ( δυστυχως οι πανευρωπαικες ερευνες δειχνουν οτι οι ελληνες καταλαμβανουν τις τελευταιες θεσεις )

- Οι ελληνιδες ειναι ασχημες ( ευτυχως κι αυτο καταριφθηκε)

- Οι αντρες προτιμουν τις κοκαλιαρες γυναικες (οι γκει μοδιστροι μονο)

- Οι αντρες προτιμουν τις ξανθιες ( μερικοι ναι)

- Οι δικτατοριες ειναι πιο ισχυρα καθεστωτα ( εχουν πεσει δικτατοριες απο διαδηλωση 100 ατομων- δημοκρατιες ποτε ,ουτε απο διαδηλωση εκατομυριων)

- Οι μονοκομματικες κυβερνησεις ειναι πιο αποτελεσματικες ( δειτε τις πυρκαγιες στην αττικη και την πελοπονησο, και σε αντιθεση δειτε τη Γερμανια)

- Οι αναρχικοι δεν θελουν το νομο ( στα γεγονοτα του περασμενου Δεκεμβριου ενας αναρχικος δηλωνε στο Σκαι κατω απο την κουκουλα του : <<θελουμε νομους, νομους που να ισχυουν για ολους>>)

- Οι δεξιοι ειναι πιο πλουσιοι ( σε ερευνα της VPRC αποδυκνυεται οτι οι ψηφοφοροι της κεντροαριστερας ειναι οι πιο ευποροι, ακολουθουν οι κεντροδεξιοι, μετα οι αριστεροι και τελευταιοι οι δεξιοι και ακροδεξιοι )

- Ο ανθρωπος καταγεται απο τον πιθηκο ( ισως να ειχαν κοινο προγονο, αλλα κι αυτο δεν ειναι σιγουρο)

........... και αλλα πολλα, συνεχειστε και προσθεστε.......