belluci ή cucinotta ?

Οταν ο Θεος επλαθε την ιταλιδα γυναικα, η αμερικανικη ηπειρος δεν ειχε ανακαλυφθει.

Οι ξανθιες ειναι μια φαρσα.

Το μεταφορικό ισοδύναμο ή γιατί οι νησιώτες αγανακτούν

Του Μιχάλη Μιχελή

Στο κισσέ των εισιτηρίων, ο τουρίστας ξαφνιάστηκε με την τιμή που άκουσε. Για να πάει κατάστρωμα μέχρι την Μυτιλήνη, του ζήτησαν 37 ευρώ, για μια απόσταση 180 μιλίων (δηλ. γύρω στα 290 χιλ.).

Παραξενεύτηκε, γιατί είχε έρθει στην Αθήνα από το Βόλο, που είναι 324 χιλ. κι είχε πληρώσει στο λεωφορείο 24,70 ευρώ.

Η δικαιολογία της διαφοράς που άκουσε, του ήχησε παράξενα στ’ αυτιά του.

Στην Ελλάδα δεν ισχύει ακόμα, το μεταφορικό ισοδύναμο. Αυτό δηλαδή που έχει κατοχυρωθεί νομοθετικά στις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. που έχουν νησιά στην επικράτειά τους.

Δηλαδή, για την ίδια απόσταση, στη στεριά και στη θάλασσα, τα εισιτήρια λεωφορείων, τρένων και πλοίων, πρέπει να είναι τα ίδια.

Για να πας με το αυτοκίνητό σου, από το Λιβόρνο στην Κορσική, που είναι άλλο κράτος, αλλά μέσα στους κανόνες της Ε.Ε. πληρώνεις για 65 μίλια 51 ευρώ, ενώ για την ίδια σχεδόν απόσταση 62 μιλίων, Ραφήνα-Τήνος, 85 ευρώ.

Με δυο λόγια, τα ναυτιλιακά εισιτήρια, έχουν τσακίσει τα πορτοφόλια των νησιωτών.

Οι πλοιοκτήτριες εταιρείες, πιέζουν την ελληνική διοίκηση, να μην ακολουθήσει πιστά τους κανόνες που έχουν θεσπιστεί από την Κομισιόν, χρόνια τώρα.

Αν συγκριθούν οι τιμές μας, σε σχέση με το ιταλικό ακτοπλοϊκό τιμοκατάλογο, οι διαφορές που προκύπτουν είναι σημαντικές (υπερτιμολόγηση 30% στο ελληνικό κοστολόγιο).

Από το λιμάνι Τσιβιταβέκια (βόρεια της Ρώμης) ως τη Σαρδηνία (Πόρτο Τόρες), μια οικογένεια με δυο παιδιά κι αυτοκίνητο, για θέση στο κατάστρωμα, για τα 170 μίλια θα χρεωθούν 260 ευρώ. Ενώ για την ίδια απόσταση από τον Πειραιά στο Ηράκλειο 320 ευρώ. Τα 100 μίλια της απόστασης Σαβόνα-Κάλβι (Κορσικής) με την οικογένεια και το παιδί κοστολογούνται 180 ευρώ, ενώ για την ίδια απόσταση Πειραιάς -Νάξος 324 ευρώ!

Η ευρωπαϊκή λογική, δεν επιτρέπει να υπάρχουν μεταξύ των 27 κρατών μελών, διαφορές στη παροχή υπηρεσιών. Ο κανονισμός 3577/92 ( μέσω του Ν.2392/2001) που αναφέρεται στην ελεύθερη κυκλοφορία των υπηρεσιών στις θαλάσσιες μεταφορές, ορίζει ρητά, την υποχρέωση του κράτους μέλους, να τηρεί την εν λόγω σύμβαση.

Όμως στην Ελλάδα της ασυδοσίας, η κυβέρνηση αλληλέγγυα των εφοπλιστικών συμφερόντων, κωφεύει κι αδιαφορεί. Το εισόδημα της ναυτικής κοινωνίας του ελλαδικού χώρου, δεν μπορεί ν’ ανέχεται την εις βάρος της, καταστρατήγηση του κανονισμού.

Η αρμόδια επίτροπος για τις μεταφορές κ. Hubner, έχει δηλώσει ότι το μεταφορικό ισοδύναμο, πρέπει στην Ελλάδα επί τέλους να εφαρμοστεί και δεν δικαιολογείται άλλη αναβολή. Όπως μάλιστα συμπλήρωσε, από τα διαρθρωτικά ταμεία μπορεί να βοηθηθεί ο εκσυγχρονισμός των θαλάσσιων επικοινωνιών. Μπορεί να χρηματοδοτηθούν λιμάνια και νησιά, για την αγορά νέων πορθμείων στις άγονες γραμμές κι όπου ακόμα μπορεί να δημιουργηθεί, ναυτική εσωτερική επικοινωνία.

Κι ενώ διαδραματίζονται αυτές οι παρατυπίες, η Ελλάδα συνεχίζει να είναι πρώτη στην επιδότηση των εφοπλιστών. Από το 2003 μέχρι σήμερα έχουν δαπανηθεί περισσότερα από 200 εκατομ. ευρώ σε ακτοπλοϊκές εταιρείες.

Εφέτος ο προϋπολογισμός αναφέρει ότι θα δοθούν 100 εκατ. ευρώ για τις 70 άγονες γραμμές.

Για να γίνει όμως μια γραμμή άγονη, πάλι επεμβαίνει η ελληνική μπαγαποντιά. Όταν δεν δρομολογείται κανένα καράβι σε κάποια γραμμή, για ένα μικρό χρονικό διάστημα (επειδή δεν συμφέρει τον εφοπλιστή), αμέσως η συγκεκριμένη γραμμή (χωρίς να λαμβάνονται υπ’ όψιν οι ειδικές καταστάσεις που προβλέπεται για να χαρακτηριστεί «άγονος»), κηρύσσεται εφοπλιστικά μη γόνιμη κι άρα θέλει επιδότηση!

Εμπρός λοιπόν εδώ και τώρα, να εφαρμοστεί το μεταφορικό ισοδύναμο. Τέλος οι κοροϊδίες. Τα νησιά μας, τώρα που έρχεται ο χειμώνας των δυσκολιών και της απομόνωσης, απαιτούν να έχουν φτηνότερα εισιτήρια, συχνότερα δρομολόγια και σεβασμό στις αποφάσεις της Ε.Ε.

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΑΠΟΑΝΑΠΤΥΞΗ

8 σφηνάκια για την αειφόρα ανάπτυξη και την αποανάπτυξη

by Panos Zerbas http://panosz.wordpress.com/

1.

Αειφόρος ανάπτυξη δεν είναι τίποτα διαφορετικό από μια ανάπτυξη που σέβεται το περιβάλλον και τα οικοσυστήματα: οικονομική ευημερία + ποιότητα ζωής. Το ερώτημα που τίθεται είναι: υπάρχει ή μπορεί να υπάρξει μια τέτοια ανάπτυξη, που να ισορροπεί με το περιβάλλον ή πρόκειται για μια ακόμα άσκηση στο χώρο του φαντασιακού;

2.

Το υπόδειγμα που κυριαρχεί, αμφισβητούμενο πλέον, είναι να συνεχιστεί η ανάπτυξη όπως είναι σήμερα, στο διηνεκές. Με κάποιες μαγικές προσθήκες, που, υποτίθεται, θα το επιτρέψουν: βιοτεχνολογία, μεταλλαγμένη γεωργία, βιομηχανία διαχείρισης των απορριμμάτων κλπ. Ο όρος «πράσινη ανάπτυξη», αν και πολιτικά νεφελώδης, χρησιμοποιείται από πολλούς για να συμπεριλάβει το σύνολο των δράσεων που θα μας επιτρέψουν να διατηρήσουμε το παρόν επίπεδο ευημερίας και κατανάλωσης, στο δυτικό κόσμο, χωρίς περαιτέρω βλάβη των οικοσυστημάτων. Είναι αυτό εφικτό;

3.

Για να καταλάβουμε τι εστί αειφόρος, βιώσιμη ή πράσινη ανάπτυξη, θα πρέπει πρώτα να αφήσουμε κατά μέρος τα επίθετα και να δούμε το ουσιαστικό: τι είναι ανάπτυξη. Μπορούμε να την ορίσουμε ως το σύνολο των δράσεων που μετατρέπουν συστηματικά και χωρίς όρια σε εμπορεύματα τη σχέση των ανθρώπων μεταξύ τους, καθώς και τις σχέσεις των ανθρώπων με τη φύση και προσπαθούν να αποκομίσουν κέρδος από τη διαχείριση και την εκμετάλλευση αυτών των σχέσεων. Αν ισχύει αυτός ο ορισμός του ουσιαστικού, τότε τα επίθετα (αειφόρος, βιώσιμη, πράσινη) δεν είναι τίποτε περισσότερο από λέξεις- ξόρκια.

4.

Στρατηγική επιλογή του υπαρκτού καπιταλισμού και όρος της επιβίωσής του είναι η διαιώνιση της ανάπτυξης, όπως υλοποιήθηκε τους δύο τελευταίους αιώνες. Έστω κι αν χρειαστεί αυτή να συνοδεύεται με οποιοδήποτε επίθετο. Έστω κι αν εμπλουτίζεται με μια οικολογική συνιστώσα. Το ερώτημα είναι αν αυτή η επιλογή είναι ρεαλιστική και αν συνάδει με τα συμφέροντα των ανθρώπων και του πλανήτη.

5.

Η αναπτυξιακή διαδικασία υπόκειται στην εντροπία; Δηλαδή, μπορούμε να κατασκευάσουμε ακόμα περισσότερα καταναλωτικά αγαθά (αυτοκίνητα, οικιακές συσκευές κλπ) για όλο και περισσότερους καταναλωτές, χωρίς ταυτόχρονα να παράγουμε ακόμα περισσότερα απόβλητα; Η απάντηση στο ερώτημα δίνει τα όρια της ανάπτυξης και ταυτόχρονα του πολιτικού συστήματος που τη διαχειρίζεται: αν ναι, τότε ο καπιταλισμός έχει λαμπρό μέλλον. Αν όχι, ο πλανήτης με τον υπαρκτό καπιταλισμό του, δεν έχει κανένα μέλλον.

6.

Πρέπει να εξετάσουμε με σοβαρότητα την εναλλακτική πρόταση της απο-ανάπτυξης. Αν, ως υπόθεση εργασίας προς το παρόν, την επιλέξουμε ως θεωρητική και πολιτική λύση, πρέπει να ξεχάσουμε τους όρους της αειφόρου, βιώσιμης, πράσινης κλπ ανάπτυξης και να περιγράψουμε νέους. Στους οποίους πρέπει απαραίτητα να περιέχεται, ως βασική ιδεολογική και πολιτική συνιστώσα, η αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης, σε τοπικό και πλανητικό επίπεδο.

7.

Ουσιαστικά γίνεται λόγος για μια ριζική αναθεώρηση των προτεραιοτήτων και των μεγεθών της οικονομίας. Για μια γεωργία οικολογική και συμβατή με το περιβάλλον. Για επιστροφή των εσωτερικών και διεθνών μεταναστών στις αρχικές τους εστίες και σταδιακή σμίκρυνση των μεγα-πόλεων του πλανήτη. Για επιλογή της τοπικότητας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Για κατάργηση των στρατιωτικών εξοπλισμών. Και πάνω απ’ όλα, για τη ριζική αλλαγή του καταναλωτικού προτύπου που επικρατεί σήμερα: πρέπει να μάθουμε να ζούμε καταναλώνοντας λιγότερους οικονομικούς, δηλαδή φυσικούς, πόρους.

8.

Αυτό καθόλου δε σημαίνει ότι ο άνθρωπος, ο δυτικός άνθρωπος αν θέλετε, θα φτωχύνει ή θα γίνει δυστυχής. Θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο: ο άνθρωπος θα έχει πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες πραγματικού πλούτου, καθώς η αλλαγή της αντίληψης για το επίπεδο ζωής θα βοηθήσει σημαντικά σε πολλαπλά πεδία: στις ανθρώπινες σχέσεις, στην οικολογική και κοινωνική ασφάλεια, στην εκ νέου ανακάλυψη – αποκάλυψη της σχέσης με τη φύση. Με άλλα λόγια, η απο-ανάπτυξη δίνει μια δυνατότητα πραγματικής ευημερίας, κάτι που η ανάπτυξη, με οποιοδήποτε επίθετο μπροστά, ούτε κατά διάνοια μπορεί να προσφέρει.

ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΗ

του Γιώργου Χαριτάκη

Η οικολογία είναι η μελέτη των σχέσεων των ζωντανών οργανισμών με
το περιβάλλον τους, η μελέτη των οικοσυστημάτων καθώς και η μελέτη των περιβαντολλογικών συνθηκών της ύπαρξης.

Το οικοσύστημα είναι το σύνθετο δίκτυο αέρα, νερού, ζώων, φυτών και όλων των άλλων μορφών ζωής στη βιόσφαιρα. Τα πάντα είναι αλληλεξαρτώμενα. Το σύστημα βρίσκεται σε μια σταθερή κατάσταση δυναμικής ισορροπίας, που σημαίνει πως με την αλλαγή του ενός μέρους του, επηρεάζονται όλα τα άλλα. Η επιβίωση του ανθρώπου εξαρτάται από τη διαφύλαξη του οικοσυστήματος. Αυτό οριοθετεί την ύπαρξη και πλαισιώνει τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Το οικοσύστημα υπάρχει και χωρίς εμάς, εμείς όμως δεν κάνουμε χωρίς αυτό. Το να βλέπει κανείς τη φύση μόνο σαν ένα σύνολο πόρων καταναλώσιμων από τον άνθρωπο, μόνο άσχημες συνέπειες μπορεί να έχει. Τα οικοσυστήματα αναδημιουργούνται μόνα τους μέχρι ενός σημείου. Μετά από αυτό το σημείο δημιουργείται μια μοιραία κατάσταση για όλους τους πολιτισμούς.

Κάθε ανθρώπινη κοινωνία χρειάζεται για να διατηρηθεί, ένα ελάχιστο υλικών και ενέργειας. Πριν τον καπιταλισμό με την εκβιομηχάνιση της κοινωνίας, το μεγαλύτερο μέρος των πόρων ήταν από το φυτικό βασίλειο και μόνο ένα μικρό μέρος από το ορυκτό. Ο καπιταλισμός άλλαξε ολοκληρωτικά την ισορροπίας χρησιμοποιώντας μη-ανανεώσιμα υλικά, ενέργεια, μέταλλα και καύσιμα. Κυριάρχησε το δόγμα Bacon: Επιστημονική γνώση σημαίνει τεχνολογική εξουσία στη φύση. Ο πολιτισμός έφτασε στον αιώνα μας στο σημείο όπου ένας μόνο άνθρωπος ή μια μικρή μονάδα να μπορούν να εξαπολύσουν ανυπολόγιστες καταστροφές επηρεάζοντας τη ζωή σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η μεταπολεμική ανάπτυξη αφιερώθηκε στην ιδέα της αχαλίνωτης τεχνολογίας και της ανεξέλεγκτης παραγωγής και κατανάλωσης.

Τόσο η καπιταλιστική δύση όσο και η κομουνιστική Ανατολική Ευρώπη διέφεραν στο ποιος πρέπει να διαχειρίζεται τα πράγματα, οι σκοποί και η παραγωγή δε διέφεραν. Και οι δύο έβλεπαν τη φύση κάτι σαν άπειρο και ανεξάντλητο. Έτσι προκάλεσαν τις ίδιες ζημιές.

Οι βιομηχανικές χώρες αποκτούν συνέχεια περισσότερους γιατρούς, διαφόρων ειδικοτήτων, περισσότερα νοσοκομεία, περισσότερες αρρώστιες. Οι δαπάνες μεγαλώνουν, η κατανάλωση των φαρμάκων αυξάνει, όμως δε βελτιώνεται η υγεία του κόσμου. Περισσότεροι από το 75% των θανάτων είναι από καρκίνο, ατυχήματα, αρτηριοσκλήρωση. Αυτοί οι θάνατοι προέρχονται από το καταπιεστικό περιβάλλον και τον τρόπο ζωής. Και η ιατρική δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, συνιστά ένα κατάλογο με τα αναγκαία φάρμακα, που είναι 220. Στην Αμερική πωλούνται 60.000, στη Γερμανία 24.000, στη Γαλλία 8.000. Μελέτες απέδειξαν ότι το 30% των φαρμάκων είναι άχρηστα. Ο μεγάλος νικητής είναι οι πάμπλουτες φαρμακευτικές εταιρείες. Ξοδεύουμε 10 φορές περισσότερα χρήματα για να επανορθώσουμε τις ζημιές από την πολυφαγία, από ότι ξοδεύουμε για να λύσουμε το πρόβλημα της πείνας στον Τρίτο Κόσμο.

Οι μαζικές καταστροφές του περιβάλλοντος, η συνεχής απόρριψη τοξικών και καρκινογόνων ουσιών, η κακή και ανθυγιεινή διατροφή, η ακατάλληλη κατοικία, η ψυχική καταπίεση, η πείνα, η φτώχεια, και οι πόλεμοι συντελούν στη διατήρηση της ανισορροπίας στον πλανήτη τόσο για τους ανθρώπους όσο και για τις άλλες μορφές ζωής.

Η δομή και ο τρόπος λειτουργίας της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας παράγει ένα αρρωστημένο άνθρωπο πού είναι χωρίς προσωπικότητα, χωρίς αυτοπεποίθηση, με μοναδική ασχολία τη συλλογή υλικών αγαθών, γεμάτο από άγχος, φοβίες και χωρίς καμία διάθεση δημιουργικότητας και αντίστασης . Μέσα σε αυτή την κοινωνία πού γεννάει μόνο το άγχος, είναι πια αδύνατο να ξεχωρίσει κανείς τους νευρωτικούς από τους υγιείς αφού και αυτοί έχουν αρρωστημένους χαρακτήρες σαν συνέπεια του καθημερινού άγχους: φοβίες και αναστολές για τις διαθέσεις των άλλων, φοβίες μπροστά σε θεσμούς, σε προϊστάμενους, σε αρρώστιες, στο θάνατο, στις σχέσεις των δύο φύλων.

Πρέπει να δημιουργηθεί μια σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση που βασίζεται στην συνύπαρξη και όχι στη σύγκρουση. Ο καπιταλισμός είναι αντί-οικολογικός, όμως ο σοσιαλισμός δεν είναι υπέρ της οικολογίας. Ο σοσιαλισμός δεν είναι εναλλακτική λύση γιατί ρίχνει το βάρος του στη βιομηχανική ανάπτυξη και χρησιμοποιεί τις ίδιες μεθόδους παραγωγής. Ο αναπτυξιακός σοσιαλισμός μπορεί να καθυστερήσει την οικολογική καταστροφή επειδή χρησιμοποιεί πιο ορθολογιστικά την τεχνολογία και τους πόρους, όμως το τελικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Πρέπει να φύγουμε από τον τεχνοφασιστικό δρόμο, όπου τα όρια της προστασίας της ζωής και της φύσης θα καθορίζονται από ειδικούς "οικολόγους" και ο σχεδιασμός του περιβάλλοντος θα βρίσκεται στα χέρια φορέων σκληρής τεχνολογίας.

Η οικολογική προοπτική προϋποθέτει κοινωνική αλληλεγγύη σε όλη τη γη. Αν δεν χτυπηθούν πολιτικά ο μονοπωλιακός καπιταλισμός, η τεχνοφασιστική οικολογία θα γίνει πραγματικότητα. Οι διάφορες εναλλακτικές οικολογικές επιλογές, είναι ανατρεπτικές και είναι νησίδες λογικής μέσα σε ένα ωκεανό τρέλας όσο μένει ακέραιο το σύστημα που υποβαθμίζει τη ζωή των ανθρώπων.

Το σημερινό σύστημα είναι ειδικό στο να αφομοιώνει ή να γελοιοποιεί τα κινήματα διαμαρτυρίας, να ευνουχίζει τις προοδευτικές ιδέες και υιοθετεί παραποιημένες θέσεις για δικούς του σκοπούς.

Το ψηφοδελτιο των Οικολογων Πρασινων στη Β' Πειραια

Δημητρίου Γιώργος, αρχιτέκτονας

Δουζίνας Κυριάκος , ηλεκτρονικός

Καραβασίλης Δημήτρης, φοροτεχνικός

Καρίμαλης Γιώργος, οικονομολόγος

Λεβέντης Βαγγέλης, επιπλοποιός

Μακρένογλου Ανίκητος, γιατρος

Μακρόγλου Θανάσης , γεωπονος

Μανιατέα Αριστέα, εκπαιδευτικός

Μιχελής Μιχάλης , δημοσιογράφος

Φέκα Αργυρώ, σχεδιάστρια

Χατζηκωνσταντής Γιάννης, μηχανοτεχνίτης

ΠΕΡΙ ΣΥΜΜΑΧΙΩΝ

Απο τη συνεντευξη με τον υποψηφιο βουλευτη των Οικολογων Πρασινων στη Β' Πειραια Ανίκητο Μακρένογλου.

Δημοσιογραφος : << Το κομμα σας δεν εχει δεσμευθει οτι δεν θα συμμετεχει σε μια κυβερνηση συνεργασιας με το Πασοκ σε περιπτωση μη αυτοδυναμιας. Τι λετε γι αυτο το ενδεχομενο? Θα συνεργαστειτε με το Πασοκ? >>

Ανικητος Μακρενογλου : << Οχι απαραιτητα. Οπως θα ξερετε οι Πρασινοι αποτελουν μια ηρεμη, δημοκρατικη, διαλλακτικη δυναμη, γι αυτο και πολλες φορες συμβαινει να δεχομαστε επιθεσεις απο τα ακρα του πολιτικου φασματος. Συνεπως και η αποψη μας για τη διακυβερνηση του τοπου ειναι υπερ της συμμετοχης των ενεργων πολιτων, των φορεων και των κομματων που τους εκπροσωπουν, στη ληψη των αποφασεων. Αυτο θα πει αμεση, συμμετοχικη δημοκρατια κι αυτο πρεσβευουμε. Σιγουρα στην Ελλαδα τα κομματα που κυβερνησαν μονοκομματικα δεν εχουν αφησει τις καλυτερες εντυπωσεις σε οτι αφορα τη διαχειρηση του περιβαλλοντος , του δημοσιου πλουτου, του δημοσιου χωρου, σε οτι αφορα την οικονομικη πολιτικη, την αναπτυξη που τοσες φορες επαγγελονταν και τελικα ειχε καταστρεπτικες συνεπειες για τους ανθρωπους και το περιβαλλον , με αποτελεσμα να εχουμε βυθιστει σε μια ανευ προηγουμενου κριση οικονομικη και οικολογικη , κριση θεσμων και τελικα κριση της ιδιας της δημοκρατιας. Εμεις ομως δεν θελουμε να μεινουμε μονο σαν κομμα διαμαρτυριας, ειμαστε απο φυσεως αισιοδοξοι σαν οικολογοι, δεν τα βλεπουμε ολα μαυρα και ευελπιστουμε πως τα κομματα και οι πολιτικοι θα αλαξουν, θα καταλαβουν τα μηνυματα της εποχης. Με την παρουσια μας στη Βουλη θεωρουμε οτι θα αλαξουμε την αντζεντα της συζητησης και ολα τα κομματα θα επικεντρωθουν στην επιλυση των συγχρονων προβληματων, αντι να αναλωνονται στο στειρο δικομματισμο των δυο μεγαλων κομματων και της επισης στειρας αντιπαραθεσης του μικρου δικομματισμου της αριστερας. Εχουμε προγραμμα, εχουμε προτασεις και πανω σαυτες μπορουμε να συζητησουμε και να αναδειξουμε πλειοψηφιες θεματικες στα επιμερους θεματα, γιατι δεν ειμαστε δογματικοι, δεν ειμαστε φανατικοι, ειμαστε ρεαλιστες, και θα επαναλαβω για μια ακομη φορα, αισιοδοξοι.

Όλα για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!!!!! Αλλαγή πολιτικών, δεν πάει άλλο

«Δυστυχώς ο πρωθυπουργός είναι εντελώς προβλέψιμος», δήλωσε ο Ν. Χρυσόγελος, μέλος της Γραμματείας και εκπρόσωπος τύπου των Οικολόγων Πράσινων. «Ισχυρίστηκε ότι πήρε την απόφαση για εκλογές για το καλό μας, για το καλό της Ελλάδας. Και επικαλέστηκε μάλιστα την ανάγκη να παρθούν μέτρα για την μείωση του δημόσιου χρέους, την πάταξη της φοροδιαφυγής και την προώθηση διαρθρωτικών αλλαγών. Δεν ήταν πράγματα άγνωστα που τα ανακάλυψε ξαφνικά, ήδη κυβερνάει 5 χρόνια. Και ήταν μέσα σε αυτά που θα έπρεπε να κάνει κατ’ ελάχιστον η κυβέρνησή του. Δυστυχώς, τις δικές του πολιτικές ευθύνες προσπαθεί να τις συσκευάσει με περιτύλιγμα «για την Ελλάδα, ρε γαμώτο…». Θα μπορούσε τουλάχιστον να σταματήσει αντί να κοροϊδεύει τους πολίτες».

«Δυστυχώς, ο πρωθυπουργός δεν είπε τίποτα για τη γενικευμένη διαφθορά που επικράτησε την περίοδο που κυβέρνησε τη χώρα. Αν και ήρθε στην εξουσία με συνθήματα κατά της διαφθοράς που είχε αναπτυχθεί επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν την αντιμετώπισε αλλά την γιγάντωσε. Κάποτε έλεγε ότι θα εξοικονομούσε η χώρα 10 δισεκατομμύρια Ευρώ. Δεν είπε τίποτα για την απουσία οποιουδήποτε σχεδίου αντιμετώπισης της οικονομικής αλλά και της κοινωνικής και της περιβαλλοντικής κρίσης. Μόλις πριν λίγες μέρες δεν κάηκαν άραγε τα δάση της Αττικής και άλλων περιοχών εξαιτίας πολιτικών ευθυνών της κυβέρνησης;»

Η Γ. Κοντούλη, μέλος της Γραμματείας και εκπρόσωπος τύπου των Οικολόγων Πράσινων δήλωσε: «Δυστυχώς, το σκηνικό του 2007 για τις εκλογές επαναλαμβάνεται αλλά ως φαρσοκωμωδία, το έχει φαίνεται εμπεδώσει ο πρωθυπουργός. Ανεξέλεγκτες πυρκαγιές καίνε τα δάση, η κυβέρνηση δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της, στη συνέχεια προσπαθεί να ξεγελάσει με υποσχέσεις-«καθρεφτάκια» τους πολίτες, και ζητάει εκλογές για πράγματα που όφειλε έτσι κι αλλιώς να κάνει οποιαδήποτε κυβέρνηση. Και έχει το θράσος να ζητάει ξανά «λευκή επιταγή από τους πολίτες, θέτοντας το δίλημμα «ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός που θα αντιμετωπίζει τα προβλήματα αυτά».

«Η κρίση την οποία βιώνει η χώρα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσω της ανάκαμψης του δικομματισμού αλλά μέσω πολιτικών αλλαγών που αντιμετωπίζουν τα αίτια της κρίσης και που οδηγούν σε μια συνεκτική πράσινη λύση για την οικονομία, την κοινωνία και το περιβάλλον. Με την είσοδο τους στη Βουλή και την εκλογή τουλάχιστον 8-10 βουλευτών οι Οικολόγοι Πράσινοι επιδιώκουν να γίνουν καταλύτης πολιτικών αλλαγών», δήλωσε ο Ν. Χρυσόγελος, μέλος της Γραμματείας και εκπρόσωπος τύπου των Οικολόγων Πράσινων.

Πληροφορίες: Ν. Χρυσόγελος, τηλ 6936672882

Γ. Κοντούλη, τηλ 6972400417